Blog Frankee: Foodie

Blog Frankee: Foodie
15.02.2017 - Redactie

Over #fitgirls, #foodies en #vreetzakken


Terwijl ik op valentijnsdag met een bak Ben&Jerry’s mijn single-heid aan het vieren ben (of aan het verdoemen?), zie ik een programma waarin een meisje vertelt dat het eten van gezond eten haar hielp om het ‘zelfvertrouwen’ in haarzelf terug te vinden. 'Ik werd slanker, kreeg een natural glow en had meer energie voor mijn vriendje en mijn vrienden.' 

Terwijl ik weer een volle lepel ijs naar binnen schep, bedenk ik me dat het eten van een wortel mij niet bepaald helpt met mijn zelfvertrouwen. Ik vind dan ook dat ze onzin uitkraamt en scheld haar vervolgens uit. 

Je ontkomt er niet meer aan. Meiden met een foodblog, food-Instagram of een eigen boek met allerlei work-out tips en gezonde gerechten. #Fitgirls. Erg vervelend en ook erg jaloersmakend, want die discipline en sixpack heb ik (helaas) niet. 

Ik, #vreetzak, ben geboren met een paar passies. Dieren, muziek, schrijven en bankhangen, maar met stip op 1 staat toch eten. Op werk vraag ik de hele dag, tot vervelends aan toe, aan iedereen wat ze aan het eten zijn of wat ze gaan eten. Als ik wakker word denk ik eerst aan ontbijt, tijdens mijn ontbijt denk ik aan lunch, tijdens lunch aan mijn avondeten en tijdens avondeten aan mijn midnight snack. Met andere woorden: ik ben obsessed

Als iemand tegen mij praat, kan het zijn dat ik echt oprecht naar je luister of dat ik met mijn gedachten al bezig ben met het eten van de cupcake die thuis op mij staat te wachten.

Ondanks dat ik een pescotariër ben, ben ik geen moeilijke eter. Ik kan zelfs blij worden van vliegtuigvoer. Ik vreet alles. En dat is aan mij te zien. Ik ben altijd wel bedekt met voedsel. Is het niet een lading kruimels op mijn schoot, dan is het wel een verdwaalde popcorn die ik ineens in mijn t-shirt vind of een klodder jam die op mijn broek is geland. 

Ik ben dan wel geen #fitgirl, maar ik vind wel dat ik een foodie ben, want ik heb alle smaken chips wel een keer geprobeerd. Zelfs de meest ranzige, waarvan je je afvraagt waarom ze dit in godsnaam hebben gemaakt. Precies hetzelfde verhaal met Tony's Chocolonely. Elke reep die ze hebben gemaakt heb ik wel een keer in mijn mond gehad. Die Gluhwein-versie had echt niet gehoeven, maar toch heb ik de reep helemaal opgegeten. Ik bedoel… Het blijft chocola.

Ook stop ik dingen in mijn mond die ik beter had kunnen laten liggen, zoals de bevroren cookie dough die iemand in mijn vriezer had achtergelaten. Nadat ik het helemaal had opgegeten, kwam ik er achter dat het ver over de houdbaarheidsdatum was en vervolgens lag ik met enorme buikpijn over de grond te rollen.

Dus terwijl ik halverwege mijn Ben&Jerry’s bak was besefte ik mij, naast dat Ben & Jerry de enige twee mannen zijn die mij nooit hebben teleurgesteld, dat ik blij was voor die chick op mijn beeldscherm dat ze haar zelfvertrouwen had gevonden in konijnenvoer, maar dat het nooit iets voor mij zal zijn om AL het lekkers op te geven. 

Maar you never know, wie weet zit ik volgend jaar op valentijnsdag met een #fitboy op de bank een bak sla en glutenvrije wijn te drinken. Lekker romantisch #NeverGonnaHappen.

Frankee (foodie expert)
http://twitter.com/FrankEElicious

Reageren

  Reacties

Geef als eerste een reactie

Inloggen

Of log in via: