Daniek Verloskunde

A day in the life van verpleegkundige Daniek (23) op de verlosafdeling: ‘Ik zie patiënten voor het eerst als ze in ”barensnood” zijn’

We’re all #borntolead en daarom zet CG! inspirerende meiden in de spotlight. Deze keer krijg je een inkijkje in het dagboek van een verpleegkundige op de verlosafdeling in het ziekenhuis. Benieuwd hoe de werkdag van Daniek eruit ziet? Lees snel verder!

Herken je het gevoel dat je móét presteren en dat de hoeveelheid volgers op Instagram muy importante is? Door de prestatiemaatschappij en social media lijkt het soms alsof je er pas echt toe doet als je populair bent met tienduizenden volgers. Well, let us tell you, dat is geen vereiste voor een happy en successful life. Daarom zet CG! naast ‘bekende’ Boss Babes en Power Girls ook meiden met een ‘normale’ job in de spotlight.

Obstetrie verpleegkundige

Daniek is 23 jaar en werkt op de verlosafdeling van ziekenhuis St Jansdal in Harderwijk. Een aantal jaar geleden heeft ze zich ingeschreven voor de opleiding hbo Verloskunde, maar omdat ze buiten de loting viel, is ze gegaan voor haar plan B: hbo-v, beter bekend als Verpleegkunde. Nu werkt ze al twee jaar als verpleegkundige op de verlosafdeling in een ziekenhuis en leert ze tegelijkertijd door voor obstetrie verpleegkundige (ook bekend als ‘kraamverpleegkundige’, waarbij je zwangere, bevallende patiënten en kraamvrouwen verzorgt).

Check ook: CG!-volgers vertellen: alles wat je moet weten over een studie in de zorg

Benieuwd hoe de werkdag van Daniek eruitziet?

06:00

Wanneer ik een dagdienst heb, gaat mijn wekker om 06:00 uur. Ik geef mezelf altijd vijf minuten om te snoozen, want dat mag van mezelf als ik zo vroeg begin, en daarna ga ik eruit. Als ik mijn theetje op heb, pak ik mijn spullen en rond 06:30 uur vertrek ik naar mijn werk.

07:15

Van mijn collega’s die ’s nachts hebben gewerkt, krijg ik de overdracht. Zij leggen een overzicht klaar waarop staat wie er op de afdeling ligt, waar deze patiënt ligt en waarom ze opgenomen zijn. Plus natuurlijk welke baby’s er zijn en waar er een baby wordt verwacht. Vervolgens gaan we de patiënten verdelen.

08:00

Om 08:00 uur is een mevrouw binnengekomen waarvoor ik mocht zorgen. Nadat ik me heb voorgesteld, heb ik de controles gedaan en daarna kwam ook vrij snel de verloskundige binnen. Deze mevrouw had op dat moment 3 centimeter ontsluiting en omdat het persen pas begint bij 10 centimeter ontsluiting, was er nog genoeg tijd voor een epiduraal (= ruggenprik). Dat was fijn, want dat was wat deze mevrouw ook graag wilde.

08:45

Terwijl de verloskundige naar de anesthesist belt voor de ruggenprik, ga ik de patiënt voorbereiden voor de prik. Ik plaats een infuus bij de patiënt, omdat ze vocht nodig heeft. Ook moet ze een operatiejasje aan en leg ik de goede medicijnen klaar.

Wat ik heel erg leuk vind, is dat de patiënt na een ruggenprik helemaal verandert. Ik zie patiënten vaak voor het eerst op het moment dat zij in ”barensnood” zijn en pijn hebben, maar dankzij de ruggenprik wordt de pijn verlicht. Ik zag het zonnetje bij deze mevrouw weer gaan schijnen. Wat ook superleuk is, zijn de partners van deze vrouwen. Zij weten ook niet wat hen overkomt wanneer hun vrouw weer hun lieve, sprankelde en aardige zelf is, omdat ze een stuk minder pijn heeft.

09:30

Toen ik met de mevrouw terug was op haar kamer, heb ik het voor haar zo comfortabel mogelijk gemaakt. Ook heb ik de CTG aangesloten, een apparaat waarmee ik goed in de gaten kan houden hoeveel weeën een patiënt heeft, hoe lang deze duren en wat de hartslag van de baby is.  

Op de CTG zag ik dat de weeën van deze patiënt steeds meer afnamen. Jammer! Het zou natuurlijk superleuk zijn als deze mevrouw in mijn dienst bevalt, maar zonder weeën gaat dat sowieso niet lukken. Na de controles te hebben gedaan van mijn patiënt liep ik naar de verloskundige om te overleggen.

10:15

Nadat ik de status van de patiënt had verteld, hebben we afgesproken dat ik wee opwekkers via het infuus zou gaan toedienen. Mevrouw was ondertussen lekker geïnstalleerd en voelde zich prima. Af en toe ben ik naar binnen gegaan om de wee opwekker op te hogen, zodat ze mooie weeën zou krijgen.

Tussendoor blijf ik ten alle tijden in de buurt. Als ze me nodig hebben, ben ik er. Ook als de partner van de vrouw een vraag heeft of gewoon gezellig een praatje wil maken. Mijn taak is om ervoor te zorgen dat de mensen echt op hun gemak zijn.

12:00

Soms worden we ook onverwachts gebeld en deze keer gebeurde dat rond lunchtijd. Ik zeg ”lunchtijd”, maar vaste tijden hebben wij eigenlijk niet. Als een mevrouw tegen mij zegt ”Ik heb persdrang”, kan ik niet zeggen ”Oké, maar ik drink nu koffie.” Nu werd onze afdeling dus gebeld en werd er verteld dat er een mevrouw onderweg was. Ze had al 10 centimeter ontsluiting en zou gaan persen, maar ineens stopte de weeën. 

12:30

De mevrouw kwam eigenlijk vrij relaxt binnen. Ze baalde wel ontzettend, want ze zou gaan bevallen en dan stoppen de weeën opeens! Vervolgens heb ik een infuus geprikt en de wee opwekker aangesloten. En natuurlijk ook controles gedaan en de CTG aangesloten.

Al snel was de verloskundige er en heeft ook zij de mevrouw gecontroleerd. Er was zelfs al een stukje hoofd zichtbaar! Maar ja, zonder weeën komt het kind er niet uit. Dus wat ik dan moet doen, is weeën maken met behulp van wee opwekkers.

13:30

Een uur later kreeg deze mevrouw toch echt persdrang. De vordering was een beetje matig, helaas. Ontzettend zielig ook, want deze mevrouw was al helemaal uitgeput. Ze is heel lang thuis bezig geweest en zelfs nog een poosje thuis geperst, zonder resultaat, en dan moet je ook nog vanuit huis in een auto naar het ziekenhuis.

Mijn taak bij zo’n bevalling is de mevrouw in het bed coachen. Het streven is dat een patiënt drie keer perst op een wee. Ik zeg dan dingen als: ”Volhouden, volhouden, volhouden, persen, persen, persen, perseeen. Goed gedaan! Nieuwe hap lucht en dan gaan we nog een keer!”

14:15

Na drie kwartier is de gynaecoloog gekomen, omdat de vordering nog steeds minimaal was. Na nog een klein kwartiertje proberen, is er voor een andere aanpak gekozen. Je wil graag de patiënt uit haar lijden verlossen en zo snel mogelijk de baby op de wereld zetten. Uiteindelijk hebben we met een kiwi, een soort van handvacuümpompje, de baby ter wereld gebracht. Dit ging in één keer goed! Het blijft zo bijzonder! De baby had een goede start, moeder was gelukkig en opgelucht, vader moest huilen en dat was allemaal zo mooi!

14:45

Terwijl de situatie daar stabiel was, ben ik naar mijn eerste patiënt van de dag teruggegaan. Want terwijl ik bij de ene bevalling help, ligt er in een andere kamer natuurlijk ook nog iemand met een baby on the way!

Toen ik daar aankwam, was alles nog helemaal zen. Een wereld van verschil! Ik vind het dan ook grappig om te bedenken dat de mevrouw en partner die nu nog zen zijn, maar een aantal uren later waarschijnlijk minder, echt veel minder, ontspannen zijn.

15:30

Rond half 4 start ik met het afronden van mijn dienst en de overdracht, want een kwartier later is mijn dienst afgelopen. Tegen die tijd had mijn eerste patiënt van de dag 10 centimeter ontsluiting! Dat is dan heel jammer voor mij, want ik moet dat dan overdragen aan de late dienst, en maak dus niet meer de bevalling zelf mee. Voordat ik naar huis ben gegaan, ben ik nog even langsgelopen en heb ik de toekomstige ouders heel veel succes gewenst met het laatste stukje.

Ik draag dan alles over aan mijn collega en zet belangrijke data in de computer. Als ik dat heb gedaan, ga ik van de werkvloer af. Wanneer de ziekenhuisdeur na een werkdag achter mij dichtvalt en ik weer in mijn autootje zit, ben ik zo dankbaar voor mijn super toffe baan! Ik ben altijd benieuwd naar wat de volgende dag me gaat brengen!’

Check ook: Dit was het moment waarop Gigi Hadid erachter kwam dat ze zwanger was

Wil je zien wat er nog meer gebeurt op de verlosafdeling waar Daniek werkt? Volg dan op Facebook St Jansdal Moeder&KindCentrum.

Hoofdbeeld: Privébezit Daniek | Beeld: Getty Images, ANP

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen