“Jullie mannen hebben het zo makkelijk” zegt een vriendin als ze het weer eens over een gefaald dieet plan heeft. “Jullie hoeven echt niet na te denken of jullie in een jurk passen of niet. Jullie laten die hangbuik gewoon over jullie broek hangen” zegt ze terwijl ze een appeltaart naar binnen werkt.

Ik weet niet of het in jullie hoofden ook zo werkt, maar laat ik het maar even meteen duidelijk maken: mannen zijn net zo onzeker als vrouwen. Ja we doen er misschien meer nonchalant over, maar geloof mij niemand vindt het leuk om te merken dat je niet meer in je favoriete broek past.

Buff

Toen ik paar maanden geleden mij omkleedde in een hotelkamer noemde een vriendin mij voor het eerst in mijn hele leven ‘buff’. Ik moest meteen lachen. Zij zag op dat moment misschien een geüpgraded versie van de mij die ze leerde kennen, maar ik zie alsnog dagelijks een Barbapapa in de spiegel. Een lichaam dat met de dag van vorm verandert. (Al is het mij nog nooit gelukt om mezelf in een zeilboot te veranderen).

Lolly, speld, olijfje. Dat waren een paar bijnamen, de meest ‘vriendelijke’, die ik vroeger te horen kreeg over mijn bouw. Ik was onwijs dun en daarnaast ook nog klein met een onwijs mooi Playmobil kapsel. Als ik over een rooster liep werd er snel geschreeuwd dat ik moest uitkijken dat ik er niet doorheen viel. Onwijs stom grapje, maar het is iets wat ik nooit meer vergeet.

Onzekerheid

Ik was altijd kleiner en ieler dan de gemiddelde jongen. Op de basisschool was ik mij daar nog niet zo bewust van, maar toen ik naar de middelbare school ging werd alles aan mij belachelijk gemaakt en was ik dus wel bewust van het feit dat ik de bouw had van een mannelijke Tinkerbell.

De jaren die daarop volgde was er dagelijks wel een innerlijke strijd in mijn hoofd gaande wat ervoor zorgde dat ik nooit echt één voelde met mijn eigen lichaam. 1,5 jaar geleden was ik er een beetje klaar mee en besloot ik om aan mijn lichaam te werken met een personal trainer. Ik schrijf wel voor CosmoGIRL!, maar dat betekent nog niet dat ik het lichaam van een Cosmogirl wil hebben.

Ik ben ik

Het liefhebben van je lichaam is een proces. Een onwijs lang, vervelend, vermoeiend proces. Tot de dag van vandaag ben ik nog steeds geen gespierde Hercules, iets wat ik waarschijnlijk ook nooit zal worden, maar ik ben wel meer en meer ‘mezelf’ in mijn eigen lichaam.

Het helpt natuurlijk ook niet dat het ideaalbeeld van het perfecte lichaam dagelijks door onze strotten worden geduwd mede dankzij social media. Maar ik denk dat zelfs die mensen nog steeds in datzelfde proces zitten. Want als ik mijn meest afgetrainde vrienden en vriendinnen hoor klagen dat ze nog steeds niet tevreden zijn over hun lichaam wil ik ze echt een mep geven met een stoel.

Ze moeten niet klagen! En misschien moet ik dat ook maar eens wat minder gaan doen. Ik ben niet dun, ik ben niet dik, ik ben niet gespierd, ik ben niet perfect. Ik ben ik. Work in progress, body and mind. Prima voor nu toch?

 

Liefs, Frankee

 

LEES OOK: