Het is weer eens zo’n dag. Het is zwart in mijn hoofd. De zon schijnt buiten en iedereen wil leuke dingen doen, maar het enige wat ik wil is dat het gaat regenen zodat ik de hele dag in mijn bed kan blijven liggen zonder dat ik mij schuldig hoef te voelen.

Donderwolk

Mijn donderwolk is weer flink aanwezig.  Ik noem het mijn donderwolk, maar de normale mens noemt het depressie. ‘Je hebt dit soort buien al sinds je jeugd’, zei mijn moeder toen ik het er met haar over had. Daarnaast is er ook geconstateerd dat ik een HSP’er ben (Hoog Sensitief Persoon). Ik ben hierdoor extra vatbaar voor bepaalde emoties en energieën. Of het een met de ander te maken heeft, geen idee. Wat ik wel weet is dat ik alle positieve en negatieve emoties hierdoor nog sterker ervaar.

Mensen die mij kennen of leren kennen zullen altijd zeggen dat ik een vrolijk, optimistisch en gezellig persoon ben. Ergens geloof ik ook dat dat de kern is van mijn persoonlijkheid. Dat ik die persoon ook echt ben, maar zodra de donderwolk weer tevoorschijn komt weet ik niet wat ik met mezelf aan moet. Ik sluit alle gordijnen, doe alle lichten uit, verstop mezelf onder de dekens en kan mij echt afvragen wat ik hier op deze wereld doe en of iemand mij zal missen als ik weg ben. Ik kan uren naar de muur staren en mijzelf op dat moment echt even wegcijferen. Op dat moment besta ik gewoon even niet.

Rotzooi in mijn hoofd

Na vele jaren heb ik wel een soort grip gekregen op mijn ‘ziekte’. Maar er was ook een periode in mijn leven dat ik moest stoppen met werken, want ik kon het niet meer aan om mij de hele dag anders voor te doen dan hoe ik mij eigenlijk voelde. In diezelfde periode werd ik een paar keer huilend op de vloer aangetroffen of werd ik als een zombie uit bed getrommeld door vrienden. Ik snapte het allemaal niet meer. Het was een enorme rotzooi in mijn hoofd. Ik voelde me lelijk, eenzaam, somber en voelde mij niks waard.

‘Maar je hebt toch niks om te klagen?’, wordt er vaak gezegd. ‘Je hebt leuke vrienden, een leuk leven, een dak boven je hoofd en twee lieve huisdieren’. Ik weet dondersgoed dat ik dat allemaal heb. Mensen om mij heen die het niet begrijpen zeggen dan al vrij snel: ‘Kop op, het komt wel weer goed. Geef het tijd.’ Dat is echt het ergste wat je tegen iemand met depressie kan zeggen. We willen niets liever dan dat het beter gaat en we ons weer vrolijk kunnen voelen, maar soms kan dat gewoon niet.

Therapie

Mijn dokter vertelde mij dat depressie net zoiets als astma is: het is iets wat je hebt, het gaat niet weg. Aan de ene kant voelde ik mij daar wel goed onder, aan de andere kant vroeg ik mij af waarom ik nou weer diegene moest zijn die hier mee moet rondlopen.

En ook al loop ik hier al jaren mee en is het alsof ik in een emotionele achtbaan zit die nooit stopt, ik heb nooit de behoefte gehad om het aan de grote klok te hangen. Op mijn 15e begon ik met therapie en ik heb in die tussentijd ook nog van alles geprobeerd, maar de donderwolk blijft terugkeren in mijn hoofd.

‘Weten je vrienden dan niet hoe jij je voelt?’ Ja… Nu wel. Het duurde wel heel lang voordat ik eerlijk kon zijn over mijn gemoedstoestand. Maar nu vertel ik ze meteen als ik het zwaar heb of dat ik me niet lekker voel. Ze snappen het nu ook als ik mij afzonder of niet mee ga naar bepaalde evenementen waar te veel mensen zijn. Ze hebben er begrip voor.

Schaamte

Waarom ik het niet eerder had verteld? Ten eerste, ik schaamde me ervoor. Het is niet iets waar je trots op bent, vooral niet als in je omgeving iedereen het zo voor elkaar blijkt te hebben. De schaamte dat jij niet op hun ‘geluksniveau’ zit is tastbaar. Ten tweede, ik wilde niemand lastigvallen met mijn issues. Als ik met mijn vrienden was, wilde ik ook echt kunnen genieten van hun gezelschap. En ik wilde mijn donderwolk niet op hen overbrengen. Ik zette een soort van masker op en probeerde ook echt op al die momenten mijn energie te richten op mijn gezelschap. Dat lukte ook wel vaak, tot er een bepaald punt op de dag kwam dat ik ineens wilde slapen of naar huis wilde of gewoon niet meer de energie had om met mijn vrienden te communiceren. En al helemaal niet over dit onderwerp.

Je bent toch ergens bang dat mensen het niet begrijpen. En je wilt er ook niemand mee lastig vallen, want je voelt je al zo waardeloos. Ik dacht en denk nog steeds heel vaak dat ik egoïstisch, ellendig en ondankbaar ben, want ik heb dit geweldige leven gekregen met de meest geweldige mensen erin en ik kan het soms niet opbrengen om gelukkig te zijn. Hoe stom en achterlijk is dat?

Open over depressies

Ik ga en hoef het niet meer te verbergen. En ik merk dat ik nu ik er open over ben, het ook sneller een plekje kan geven. Ik geef het nu gewoon toe als ik niet lekker in mijn vel zit en ik ben niet meer bang om te denken dat mensen mij voor gek verklaren.

Ik heb dit niet geschreven zodat jullie medelijden met mij krijgen, want geloof mij, daar zit ik niet op te wachten. Ik hoop alleen dat jullie na het lezen meer begrip kunnen tonen voor dit onderwerp wat alsnog best wel een taboe blijkt te zijn.

Als mensen nou eens daadwerkelijk eerlijk met elkaar zouden gaan praten, zouden ze beseffen dat veel van hun vrienden dezelfde problemen hebben als ik. Als jij iemand ziet ‘verdrinken’ in zijn/haar gevoelens, wees er dan voor diegene en toon begrip voor de situatie. Wetende dat er een vangnet is voor mensen met een depressie is al een enorme steun. Ook al kunnen ze dat zelf niet altijd aantonen.

Frankee
http://instagram.com/Frankeelicious

P.S.: Bang om er met iemand over te praten die te dicht bij je staat? Jullie kunnen mij altijd een contacten door een DM te sturen naar mijn Instagram. <3 Of zoek hulp via Omgaan Met Depressie.

LEES OOK: