Ik weet niet waar de druk vandaan komt om maar elk weekend iets te moeten doen en al je avonden vol te proppen met van alles en nog wat. Is het omdat we allemaal bang zijn dat we iets speciaals missen (FOMO!) als we thuisblijven? Of is het een verplichting om een sociale vlinder te zijn in onze samenleving?

FOMO

Ik kan er zelf ook wat van. Ik prop lunchdates, etentjes en een avondje stappen allemaal in één dag. Ik vind het super vermoeiend. Het is nu zelfs zo erg dat ik op een punt ben gekomen dat als iemand afbelt ik gewoon opgelucht en blij ben. ‘Ah, lekker wat tijd voor mezelf’.

Hoe vaak ik er ook tegenop kijk om op mijn roze fiets te stappen en de stad in te moeten gaan, als ik eenmaal ergens ben heb ik het 7 van de 10 keer toch wel echt naar mijn zin. Dan vraag ik mij ook af wat ik nou de hele dag zat te zeiken. Maar die 3 van de 10 keer overheersen toch wel mijn gedachtegang, want dan kom ik ergens en dan zegt het stemmetje in mijn hoofd dat ik beter thuis had kunnen blijven. En dan stap ik alsnog op mijn verrotte fiets om weer snel in mijn cocon thuis te zitten. Alleen.

Einzelgänger

Blijkbaar was ik als klein kind al een onwijze einzelgänger. Als vriendjes aanbelden om met mij te spelen moest mijn moeder altijd een smoes verzinnen omdat ik geen zin had om met ze buiten te spelen. Ook met feestdagen zoals Kerst vond ik het lekker als ik ‘verlost’ was van het verplichte gezellige gedoe, het moment nadat alle cadeaus waren opengemaakt rende ik altijd naar mijn kamer om vervolgens de rest van de feestdagen daar met mijn nieuwe speelgoed te spelen. Alleen. Zoals ik het wilde.

Ik snap mensen die zichzelf niet kunnen vermaken ook echt niet. Je kent ze wel, van die mensen die constant anderen om zich heen moeten hebben. Dag en nacht. Ik vind het maar vermoeiend, want ik ben het meest relaxed als ik languit op de bank lig en mij niet druk hoef te maken over hoe ik eruitzie of dat ik verplicht mensen moet vermaken. Ik heb Netflix, HBO, Disney+ en mijn Playstation, ik vermaak mijzelf prima.

Lees ook: Dit komt er in maart allemaal op Disney+

Alleen

Ik wil niet alleen zijn, ik wil gewoon alleen gelaten worden. Dat is wel een verschil. Je hoeft je niet te verantwoorden als je al tot 2 uur ’s nachts series aan het kijken ben of dat je als een of andere opa al om 10 uur je bed in gaat (guilty!).

Maar er komt een moment dat je erachter komt dat je lang genoeg alleen bent geweest. Als je je Oscar en Grammy speech hardop tegen lucht aan het vertellen bent en tijdens het koken doet alsof je in een kookprogramma bent, is het een teken dat je eruit moet. Even onder de mensen. Even zuurstof happen. Even ‘normaal’ zijn…. En daarna snel weer naar huis om alleen te zijn. Lekker alleen.

Liefs,

Frankee

LEES OOK: