Ik loop mijn woonkamer in. Mijn ogen gaan richting haar mand. Ik verwacht dat ze elk moment eruit komt om mij te begroeten. Maar ze is er niet meer….

Verdriet

27 december 2019 heb ik gedag moeten zeggen tegen een van mijn grote liefdes. Mijn poes Baby kon niet meer. Ze liep al maanden rond met een enorme tumor in haar maag, maar dankzij vele medicatie had ze er niet echt last van. Totdat op eerste en tweede kerstdag ze niet meer at en ze meerdere malen door haar poten zakte. Ik had al mijn kerstplannen afgezegd, want ik wilde haar niet alleen laten en wilde onze laatste momenten samen koesteren. Ik sliep met haar op de bank, op de grond en bleef elk moment over haar waken. Ze is ingeslapen thuis in mijn armen. En ik ben sindsdien niet meer dezelfde. Ik ben verdrietig. Voel me af en toe schuldig, vraag me af of ik meer voor haar had kunnen doen en vraag me ook heel vaak af waar ze nu is. Hele stomme vraag misschien, maar ik hoop oprecht dat ze rust heeft en ergens is waar ze zich net zo geliefd voelt als de liefde die ik haar gaf.

Ik heb 14 jaar dag en nacht voor haar gezorgd, met haar geknuffeld, gespeeld en intens veel van haar gehouden. Het valt me dan ook erg zwaar dat ze er niet meer is. De eerste paar dagen dacht ik nog dat ik haar hoorde snurken en lopen door het huis. Mijn andere poes, Chilli, is ook erg onrustig sindsdien. We zijn met zijn tweeën beetje in de war. Thuis voelt iets minder als thuis, want mijn beste vriendinnetje is er niet meer.

‘Het is maar een huisdier’

‘Het is maar een huisdier.’ Ik zweer dat de volgende persoon die dit tegen mij zegt een kopstoot krijgt. Het is zo stom dat om het verdriet van een huisdier erg luchtig wordt gedaan. Men vindt dat de relatie met een mens hoger hoort te staan dan met een huisdier. Laat ik hierbij meteen zeggen dat mijn twee poezen hoger op mijn liefdeslijst staan dan de gemiddelde persoon in mijn leven. Om heel eerlijk te zijn staan ze bovenaan. Mijn familie en vrienden volgen daarna pas.

Baby

Ik kreeg Baby als kitten. Ze was erg bang en had littekens op haar achterpoten wat aangaf dat ze al iets heftigs had meegemaakt voordat ik haar baasje werd. Vrienden zeiden altijd dat ik haar had gered, maar de waarheid is dat zij mij heeft gered. Ik nam haar in huis toen ik er net achter kwam dat ik kampte met een depressie. Ze gaf mij een reden om thuis te komen. Ze gaf mij een reden om elke dag wakker te worden. Ze gaf mij een reden om lief te hebben. Het klinkt misschien stom, maar als ik mijn beide poezen niet had zou ik niet weten waar ik nu zou zijn.

Ik kan met mijn hand op mijn hart zeggen dat haar baasje zijn het mooiste en meest belangrijke is wat ik in mijn leven heb gedaan. En het rouwproces waar ik nu in zit is intens. Mensen die geen huisdier hebben gehad of geen goede band met hun huisdieren, zullen dit nooit begrijpen. Die zeggen al snel zoiets van ‘dan neem je toch een nieuwe poes?’. We hebben het niet over een magnetron hier, maar over een levend iets met een ziel. Een persoonlijkheid die onwijs gemist wordt.

Onvoorwaardelijke liefde. Dat is wat het is. Het thuis komen en meteen liefde voelen. Je meteen thuis voelen als je haar kop ziet. Maar ze is er niet meer. Een poes minder wacht elke middag op mij en ik mis haar nog steeds elke dag.

Liefs,

Frankee

 

LEES OOK: