Nationale Ballet

Michaela DePrince: ‘Het voelde alsof ik twee verschillende mensen was: mijn bovenkant bruin, mijn onderkant wit.’

Not all heroes wear capes, sommigen dragen tutu’s en spitzen. Want eh, in case you missed it: Michaela De Prince’s (25) life story is incredible AF. In een weeshuis in Sierra Leone maakte ze als kleuter de meest ondenkbare dingen mee, maar denk maar niet dat ze bij de pakken neer ging zitten. Michaela got up, laced up her pointe shoes en fouétte’de her way naar de ballettop. Talk about a boss babe…

Kun je je eerste balletles nog herinneren?

‘Ja, I hated it! Het was een paar maanden nadat ik geadopteerd was en een paar woorden Engels had geleerd. Ik had echt niet verwacht dat ik ballet zo stom zou vinden. Ik dacht gewoon dat we balletpasjes zouden leren, maar in plaats daarvan waren we alleen maar een beetje aan het rondrennen. Dit is normaal voor kinderballet, maar ik dacht alleen maar: what is this? Ik was nogal een feisty child, dus ik was echt boos, haha! Uiteindelijk nam mijn moeder mij mee naar een andere balletles. Ik was toen vijf en deed mee met meiden van een jaar of acht, op een iets hoger niveau. Toen begon ik dus echt met ballet. Ik was heel determined om zo snel mogelijk spitzen en een tutu te krijgen. I didn’t want to skip around, I wanted to perform.’

Wat zijn de voor- en nadelen van een donkere vrouw zijn in de balletindustrie?

‘Een voordeel is dat je natuurlijk opvalt. Mensen herkennen je meteen als je na een voorstelling bijvoorbeeld gaat signeren, omdat je de enige donkere vrouw bent. Tegelijkertijd is het feit dat je opvalt een nadeel: people don’t like that. Certain companies don’t like that. Er was eens een director die in een artikel had gezegd dat hij het heel distracting vond om een donkere danser op het podium te zien. Dat vind ik moeilijk om te horen. En als er meer donkere danseres zouden zijn, zou het niet meer distracting zijn. Ik hoorde vaak dat ik er meer uit moest zien als de andere meiden. Dan moest ik een roze panty aan, omdat dat de juiste ballet attire was. Terwijl dansers met een lichte huid juist roze dragen – een kleur dichtbij hun huidskleur zit – om hun lijnen te verlengen. Voor mij was het een struggle. Het voelde alsof ik twee verschillende mensen was: mijn bovenkant bruin en mijn onderkant wit. Toen ik van mijn director hier in Nederland bruine panty’s mocht dragen, ongeveer vier jaar geleden, voelde ik mij voor het eerst mezelf op het podium. Which was absolutely incredible. Eindelijk kon ik de danser zijn die ik altijd wilde zijn.’

Wanneer voel je je het meest zelfverzekerd?

‘Als ik terugkijk op hoe ver ik ben gekomen. Soms proberen mensen je naar beneden te halen, maar zo lang je naar jezelf luistert en doet wat jij belangrijk vindt, kun je as confident as possible zijn.’

Wil je meer lezen over Michaela DePrince? Je vindt het uitgebreide interview in de nieuwste CG! Boss Babe Edition.

LEES OOK:

Fotografie: Kee & Kee @ Sticky Stuff

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen