naaktfoto

True Story: ‘Had ik die naaktfoto maar nooit gestuurd’

Zo’n 25% van de jongeren heeft wel eens een naaktfoto van zichzelf gemaakt. 75% daarvan stuurt die foto vervolgens aan iemand door. Bij het doorsturen van een naaktfoto komen risico’s kijken. Je weet nooit of iemand hem doorstuurt of aan anderen laat zien. Anne* haar naaktfoto werd doorgestuurd.

Naaktfoto

‘Tijdens mijn middelbareschooltijd was ik een onzeker en teruggetrokken meisje. Ik had wel een paar vriendinnen, maar daarnaast bleef ik me voortdurend afvragen of anderen me wel mochten. Vonden ze me wel aardig? Leuk? Knap? Mijn eigenwaarde was zo laag dat ik bevestiging zocht bij jongens. Op mijn vijftiende heb ik toen aan die ene jongen een naaktfoto van mezelf gestuurd. Ik vond het spannend, ik vond hém spannend. Hij stuurde ook een naaktfoto van zichzelf aan mij. Ik dacht dat het goed zat tussen ons, maar twee weken later hoorde ik dat hij met een ander meisje ging. Ik voelde me door hem gebruikt en verbrak het contact. Toen iemand me een paar weken later vertelde dat er een foto van me rondging, kon ik het in eerste instantie niet geloven. Zoiets zou hij nooit doen, dacht ik.’

Aandachtshoer

‘Ik wist meteen over welke foto het ging, maar had nog de stille hoop dat de roddel niet waar zou zijn. In de aula ging een aantal meiden van school om me heen staan en duwde de foto onder mijn neus. Een van hen riep: “Geef dan toe dat jij het bent!” Ze dreigden dat ze mijn foto op het billboard van school zouden hangen als ik niet zou toegeven dat ik het was. Alsof ik het nog kon ontkennen. Ik stond er met mijn hoofd op. Na dit werd het nog veel erger op school. Mensen gingen me uit de weg en in de klas wilden ze niet meer naast me zitten. In de gang fluisterden ze ‘naaktfoto, naaktfoto’ als ik voorbijliep. Ze scholden me uit voor aandachtshoer. Op een gegeven moment was het gepest zo erg dat ik mijn boterhammen in de pauze op de wc opat, met mijn benen opgetrokken op de pot, zodat niemand kon zien dat ik daar zat. Ik was blij toen de zomervakantie begon.’

Compleet verlamd

‘Mijn vriendinnen vonden het niet slim van me dat ik die foto naar die jongen had gestuurd. Dat stak me. Ze hoorde achter me te staan, maar nu zeiden ze letterlijk dat ze zich schaamden dat ik zoiets had gedaan. Ik voelde me alleen, eenzaam en misbruikt. Die zomer ging het dan ook helemaal mis. Mijn ouders waren op een verjaardag, toen ik thuis in de badkamer flauwviel. Mijn zusje vond me bewusteloos en dacht dat ik een hypo had gekregen, als gevolg van een tekort aan suiker. Maar het was veel erger: ik kon de hele rechterkant van mijn lichaam niet meer bewegen. Ik het ziekenhuis dachten ze eerst dat ik een hersenbloeding had gekregen maar omdat ze geen bloedprop konden vinden, sloten ze dat uit. Het bleek een conversiestoornis te zijn. Daarbij vallen lichaamsdelen uit als gevolg van een psychische oorzaak. Ik was letterlijk verlamd door de stress. Ik heb een hele tijd in een rolstoel moeten doorbrengen. Het heeft driekwart jaar geduurd voordat ik alles weer normaal kon bewegen en kon lopen.’

Lees ook: True Story: ‘Mijn vriend veranderde in een psycho’

Verslaafd

‘In de periode die volgde raakte ik steeds verder van mezelf verwijderd. Ik zocht mijn toevlucht in alcohol en shoppen. Door dat laatste maakte ik voor duizenden euro’s schulden. Ik kocht alles: van kleding en schoenen tot make-up en aanbiedingen. Het ging me niet eens om wát ik kocht, maar alleen dát ik wat kocht. De kick was na een half uur vaak weer verdwenen. Dan stond ik met de verpakking in mijn handen en baalde ik: terugbrengen kon niet meer. Ook met alcohol kon ik geen mate houden. Met carnaval was ik chagrijnig en ronduit agressief omdat ik beloofd had die avond de bob te zijn. Mijn dieptepunt was dat ik tegen mijn vriend zei dat ik mezelf het liefst tegen een boom zou rijden. Het had toch allemaal geen zin meer. Toen ik mezelf dat hoorde zeggen wist ik dat ik er niet meer alleen uit zou komen.’

Laatste redding

‘Een kennis van me had goede ervaring met Yes We Can Clinics. Via de huisarts heb ik me laten doorverwijzen. Ik wist dat het zwaar zou worden, maar ik wist ook dat dit mijn laatste redding zou zijn. Het was of naar de kliniek, of dood. Dat waren mijn enige twee opties. Ik ben tien weken intern gegaan. De eerste vijf weken mocht ik geen contact hebben met de buitenwereld, zelfs geen telefoon of internet. Daarna werd dat langzaam opgebouwd met brieven en twee keer tien minuten bellen per week. Het belangrijkste wat ik in de kliniek heb geleerd, is dat ik het niet allen hoef te doen. Niet alleen mág doen, zelfs. Niemand kan het alleen. En nu weet ik dat ik ook altijd hulp kan inschakelen.’

Lees ook: Prestatiedruk: wat is het en hoe kom je er vanaf?

Sterk

‘Tot op de dag van vandaag weet ik niet precies hoe en waarom die jongen mijn naaktfoto heeft doorgestuurd. Ik denk dat hij het aan een vriend heeft doorgestuurd en dat die het vervolgens ook weer aan een vriend heeft doorgestuurd. Ik denk niet dat hij er van tevoren bij heeft stilgestaan dat zijn actie mijn leven zo overhoop zou gooien. Om die reden heb ik ook nooit zijn naaktfoto willen doorsturen. Ik wilde en wil me niet tot zijn niveau verlagen. Ook excuses heb ik nooit gekregen. En nu hoef ik ze ook niet meer. Ik heb dat hoofdstuk afgesloten, daar verandert een ‘sorry’ niets meer aan. Ik ben veranderd. Het gaat weer goed met me. Ik heb bijna alle schulden afbetaald. Ik werk nu in een kledingwinkel en zie de toekomst weer zitten. Als ik hem nu zou tegenkomen, zou ik doorlopen zonder om te kijken. Ik heb hem niet nodig om sterk te zijn.’

*Dit is niet haar echte naam

LEES OOK:

Beeld: Gettyimages

Bron: CG! issue 5 2017

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen