Alcohol

True Story: ‘Ik dronk mezelf het ziekenhuis in’

Tijdens een trip met vrienden in Praag ging het helemaal fout. Femke* (18) en haar vrienden gingen op stap, maar door te veel alcohol gebruik eindigde dat anders dan verwacht. Femke: ‘Nog steeds word ik ‘s nachts wakker, doodsbang dat ik aan het bed zit vastgebonden. Wie had ooit gedacht dat een leuk avondje stappen in een complete nachtmerrie zou veranderen?’

Shotjes wodka

‘Twee jaar geleden ging ik met drie vrienden naar Praag. Ik was zestien, mijn vrienden waren twee jaar ouder. Eigenlijk was ik niet zo’n uitgaanstype. Ik had geen ervaring met sterke drank en als ik wel dronk, dronk ik niet veel. Op de derde avond van onze trip hadden we genoeg van sight seeing. We haalden een fles wodka bij de supermarkt en gingen shotjes drinken in ons appartement. Omdat we op die avond op stap zouden gaan, besloot ik ook gezellig mee te drinken. Ik had geen idee hoe sterk wodka was en dronk zo snel achter elkaar dat ik er niets van voelde. Ik haalde zelfs nog een tweede fles in de winkel om de hoek en dronk vrolijk door. Ik voelde me licht in mijn hoofd door de alcohol, maar verder ging het prima. Tot het moment dat ik opstond en de alcohol insloeg. Vanaf dat moment is alles wazig.’

Politie

‘Het plan was om naar een gaybar te gaan waarover we goede dingen hadden gelezen op internet, maar daar zijn we nooit aangekomen. Tien minuten nadat we vertrokken, zijn we op straat aangehouden door de politie. In Tsjechië mag je namelijk ook niet drinken zolang je onder de achttien bent. Ik werd gevraagd te blazen, wat me met veel moeite uiteindelijk lukte. Toen ik me moest identificeren, bleek ik mijn identiteitsbewijs niet mee te hebben. het alcoholpercentage in mijn adem was zo hoog dat ik mee moest naar het politiebureau. Gelukkig lieten ze me daarna snel weer gaan. De boete zou naar me worden opgestuurd en ik mocht weer naar huis.’

Bewusteloos

‘Van de terugweg naar het appartement herinner ik me vrijwel niets. Mijn vrienden hebben me later verteld dat ik te dronken was om recht te kunnen lopen en ik voortdurend tegenstribbelde als ze me probeerden te helpen. Eenmaal bij het appartement aangekomen weigerde ik de trappen op te lopen. Omdat er in het appartementencomplex maar een heel klein liftje zat, hebben ze mij er ingeduwd en zijn ze zelf de trappen opgelopen. Toen ze me boven uit de lift haalde, begon ik meteen over te geven. Mijn ogen rolden weg en ik reageerde niet meer op mijn vrienden. Ze probeerden van alles om me wakker te maken, maar ik reageerde nergens meer op. Uiteindelijk hebben ze een ambulance gebeld.’

Vastgebonden

‘In het ziekenhuis begon ik dingen weer bewust mee te maken. Mijn kleren werden uitgetrokken door verpleegsters en ik raakte in paniek. Ik was nog steeds erg dronken en schreeuwde dat ze me los moesten laten en me moesten vertellen waar mijn vrienden waren. Ze waren er niet, achteraf bleek dat ze niet mee hadden gemogen in de ambulance. Ik zag op dat moment nog maar één oplossing: ik moest weg uit het ziekenhuis! Ik moest terug naar mijn vrienden die zich vast doodongerust zouden maken. Twee keer heb ik geprobeerd te ontsnappen. De eerste keer belandde ik in een kamer waar de verpleegsters koffie aan het drinken waren. Daarna bonden ze me met leren riemen om mijn enkels en polsen vast aan het bed. Nadat ik me daaruit wist te worstelen en weer wilde weglopen, hebben ze me opgesloten in de kamer om me zo in de gaten te houden.’

Traumatisch

‘De volgende ochtend was er nauwelijks nazorg. Ik werd wakker gemaakt door een vrouwelijke dokter en een tolk die zeiden dat mijn ouders me waarschijnlijk persoonlijk moesten ophalen. Ik mocht mijn moeder bellen en de eerste tien minuten kon ik alleen maar huilen omdat ik me ontzettend schaamde. Mijn moeder was boos, maar ook opgelucht toen ze wisten dat ik er niets aan over had gehouden. Na tussenkomst van de Nederlandse Ambassade mochten mijn vrienden me ophalen uit het ziekenhuis. Hoewel ik veel dingen niet meer weet van die avond, kan ik het maar niet vergeten. Het was vrij traumatisch en ik heb nog steeds nachtmerries waarin ik wakker word en me niet kan bewegen of aangevallen wordt door mensen in witte kleding. Ik heb er nooit over gesproken met een psycholoog of een andere arts, maar achteraf gezien had ik wel graag die extra begeleiding gehad. Gelukkig kan ik er goed met mijn ouders over praten. Eén ding heb ik er wel van geleerd: ik zal nooit meer zoveel alcohol drinken.’

*Femke is niet haar echte naam.

LEES OOK:

Beeld: Getty Images
Bron: CosmoGIRL! 03-2015

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen