Janine & Tessa gingen voor vrijwilligerswerk zes maanden naar Afrika. Daar waren ze getuige van een gewapende overval met dodelijke afloop.

Vrijwilligerswerk

‘We behaalden allebei in 2012 ons havo-diploma en wisten niet wat we daarna wilden doen. Het was moeilijk om de keuze voor een vervolgopleiding te maken, daarom zijn we gaan kijken naar vrijwilligerswerk in Afrika. We vonden het project Key Nests 4 Children tegen kinderarbeid van de Nederlandse stichting NeViSo. Het was echt iets voor ons. We zouden zes maanden in Ghana verblijven en wekelijks vijf dagen werken in het vissersdorpje Akplabanya. Samen met de andere vrijwilligers zouden we verblijven in de stad Tema.’

Pistolen

‘Omdat het met het openbaar vervoer twee keer zo lang reizen was naar het dorp, had één van de Nederlandse vrijwilligers een auto gekocht zodat we sneller heen en weer konden rijden. Op een middag reden we met z’n zevenen terug naar huis in Tema. We hadden een leuke ochtend gehad en zongen vrolijk mee met de muziek. We zagen vier mannen op twee brommers, en we dachten nog: daar heb je weer van die jongens die aandacht willen van blanke meisjes. Dat gebeurde vaker. Totdat één van de jongens een pistool trok. We reden net op een rustig stuk en er was verder niemand op straat. Iedereen in de auto riep dat we door moesten rijden waardoor de bestuurster gas gaf. We waren bang, maar er gierde ook adrenaline door ons lijf. We werden achtervolgd en het ging zo snel dat we ons amper realiseerden wat er gebeurde. We wilden zo snel mogelijk op een veilige plek zijn met mensen om ons heen. Nadat we door een paar straten waren gereden, werden we gedwongen te stoppen. Er liepen veel mensen op straat en we trokken veel bekijks. Maar de criminelen gingen ongestoord verder met de overval. Er werden nu meerdere pistolen op ons gericht. De deuren van de auto moesten open en we moesten geld en andere bezittingen afgeven. Janine zat op de bijrijdersstoel en haar tas werd meteen uit haar handen gerukt. Tessa zat achter de bestuurster en haar deur was vergrendeld. De overvallers begrepen dit niet en ze kreeg een pistool tegen haar hoofd gericht. Haar geld gaf ze door het raam aan de voorkant aan de criminelen. Later gaf ze ook haar camera via de deur aan de achterkant.’

Politie

‘Nadat we alles afgegeven hadden, loste één van de overvallers een schot. We keken om ons heen en iedereen leek in eerste instantie in orde. Maar toen zagen we dat de bestuurster geraakt was. We wilden helpen, maar de overvallers gingen niet weg. Zij hebben haar eerst uit de auto getrokken en zijn toen pas weggegaan. Meteen daarna rende wij naar de gewonde collega. Ze lag buiten bewustzijn naast de auto en ze had nog een erg zwakke hartslag. Op de plek waar ze geraakt was zagen we bijna geen bloed, maar haar gezicht was heel bleek en er kwam bloed uit haar mond. Een automobilist die toevallig passeerde heeft onze collega naar het ziekenhuis gebracht. Tijd om de ambulance te bellen was er niet, we wisten dat dat erg lang zou duren. Twee vrijwilligers zijn meegegaan naar het ziekenhuis. Ondertussen moesten wij wachten op de politie. We werden meteen meegenomen naar het bureau. Daar werden we heel naar behandeld. Ze schreeuwden tegen ons en we kregen amper de tijd om na te denken toen we onze aangifte in het Engels op papier zetten. Toen we klaar waren, werden we gebeld door een collega die mee was naar het ziekenhuis. Zij vertelde dat de bestuurster het niet gehaald had. We werden door de politie naar het ziekenhuis gebracht en onderweg schreeuwden ze tegen ons dat we niet mochten huilen.’

Nederland

‘Ondertussen had NeViSo vanuit Nederland met de Nederlandse ambassade gebeld en ervoor gezorgd dat we de volgende avond al met het vliegtuig naar huis konden. ‘s Avonds zijn we door een politie-escort naar een hotel gebracht omdat wij ons niet veilig voelden in ons huis. De volgende dag werden we goed opgevangen door de Nederlandse ambassade.’

Gevolgen

‘De overval heeft zeker impact op ons leven gehad. Janine is bang voor kleine dingen geworden. Ze durft niet meer alleen door het donker en kijkt veel om zich heen om situaties zo veel mogelijk onder controle te houden. Ze denkt nog bijna dagelijks terug aan de overval, en ze is vooral boos op de mannen die haar droom kapot gemaakt hebben. Ook Tessa heeft er nog last van. In het begin durfde ze amper televisie te kijken omdat overal geweld in voorkomt. Ook was ze bang voor motoren en kon ze schrikken van de kleinste dingen. Gelukkig heeft een psycholoog haar geholpen om over haar angsten heen te komen. Het verdriet heeft inmiddels een plekje gekregen, maar ook zij is nog steeds boos.’

Benieuwd hoe je je goed voorbereid op een vakantie zonder je ouders?

Vrolijke meid

‘Het slachtoffer was in de vijf weken dat we haar hebben leren kennen al een vriendin van ons geworden. Het was een vrolijke meid die de wereld een beetje beter wilde maken. Ze was erg positief en wist ons te motiveren. Ze had een mooie persoonlijkheid en geeft ons nog altijd kracht en moed om dromen na te jagen. Met dit verhaal willen we lezeressen dan ook zeker niet afschrikken. Wanneer iemand twijfelt of hij of zij vrijwilligerswerk zou gaan doen zeggen wij: doen!. Het is een mooie ervaring en je kunt heel veel leren. Laat dit verhaal je niet in de weg staan, maar wees alert en zorg ervoor dat je je goed hebt ingelezen. Wij willen zeker ook nog een keer terug.’

LEES OOK:

 Bron: Gettyimages

Bron: CosmoGIRL!, issue 8, 2014