True story: ‘Ik werd mishandeld door mijn ouders’

‘Ik barstte in tranen uit toen mijn gymleraar vroeg waarom ik te laat was. Mijn lichaam deed zeer en door de pijn liep ik moeilijk. ”Ik ben van de trap gevallen” wilde ik zeggen, maar hij had meteen door dat er iets anders aan de hand was.’

Normaal

‘Ik groeide op met het idee dat het normaal is dat je ouders je intimideren. Als ik bijvoorbeeld niet meteen kwam wanneer mijn moeder me riep, begon ze te schreeuwen. Of als ik een laag cijfer op school had gehaald, gaf mijn vader mij het gevoel dat ik hem zwaar teleurgesteld had. Mijn ouders legden me nooit uit wat ik in hun ogen verkeerd deed. Een tik als straf kreeg ik regelmatig. Mijn zusje werd niet geslagen. Zij kon precies zien waarom ze boos werden op mij en wat zij dus moest laten. Niet alleen werd ik geslagen, ook werd ik emotioneel onder druk gezet. Van mijn ouders moest ik alleen maar negens en tienen halen. Maar tijd om mijn huiswerk te maken had ik nauwelijks, want ik moest ook het huishouden doen. Dat ik ook moest werken voor school vonden ze maar een slap smoesje. Tot laat was ik bezig met de afwas en stofzuigen en daarna deed ik mijn huiswerk. De volgende morgen moest ik weer vroeg op om, voordat ik naar school ging, mijn zusje naar school te brengen. Continu had ik het gevoel dat ik op mijn tenen liep. Ik moest mijn ouders gehoorzamen, het huis schoonhouden en ook nog eens hoge cijfers op school halen. Het was een enorme druk.’

Pesten gebeurt niet alleen op school. Ook thuis!

Omgeving

‘De blauwe plekken op mijn lichaam wist ik meestal goed te verbergen. Mijn omgeving merkte daardoor niks. Op familieverjaardagen speelden we het perfecte gezin. Mijn zusje en ik gedroegen ons netjes en beleefd en mijn ouders spraken nooit over hoe het thuis ging. Als ik te laat kwam op school omdat ik thuis dingen moest doen, vroegen leraren nooit naar een reden. Als leerling viel ik niet echt op. Ik was niet heel stil en ook niet luidruchtig. Niemand merkte dat ik vanbinnen kapot ging, al wilde ik ontzettend graag mijn verhaal kwijt. Ik haalde het wel uit mijn hoofd om iemand in vertrouwen te nemen. Thuis werd me ingepeperd dat het niet de bedoeling was om de vuile was buiten te hangen. En het was me duidelijk wat er zou gebeuren als ik dat wel zou doen.’

Duizelig

‘Hoe vaker ik werd geslagen, hoe makkelijker het werd om me er voor af te sluiten. Ik was aan de pijn gewend. Wat ik het ergst vond, was dat ze me nooit uitlegden wat er zo fout was aan mijn gedrag of waarom ik bepaalde dingen niet mocht. Zo mocht ik wel buitenspelen met leeftijdsgenootjes, maar niet bij hen thuis komen. Dat laatste deed ik wel stiekem, ook al wist ik wat me te wachten stond als ze er achter zouden komen. Ik kwam vaak over de vloer bij een vriendinnetje uit een lief, warm gezin. Als ik daar was dacht ik: je moest eens weten hoe het bij mij is. Op een dag was ik weer bij haar geweest. Zoals altijd controleerde ik of mijn ouders me opwachtten toen ik de deur van mijn eigen huis open deed. Ze waren niet thuis. Opgelucht ging ik naar mijn eigen kamer, ik was veilig. Dacht ik. Rond midden nacht werd ik uit mijn slaap gerukt. Mijn ouders stonden naast mijn bed en sleurden me eruit. Ze sloegen zo hard dat ik bijna flauw viel. Door de duizeligheid voelde ik niets meer. Dit was de druppel. Ik liep over van verdriet en onmacht, ik kon gewoon niet meer. Hoewel ik me de volgende ochtend amper vooruit kon slepen, kwam ik toch aan op school: de eerste twee uur gym.’

Dit meisje verstopte een belangrijke boodschap in haar TikTok video

Vertellen

‘Het was een enorme opluchting om mijn leraar te vertellen wat er thuis gebeurde. Het bleek dat hij al een vermoeden had. Samen met hem heb ik besproken hoe ik geholpen kon worden. Ik was bang voor een uithuisplaatsing. Het klinkt dubbel, maar af en toe was het ook fijn om thuis te komen. Er waren ook gezellige momenten. Dan speelden we spelletjes en hadden we lol met elkaar. Thuis was vertrouwd en op die manier voelde het veilig aan, maar de negativiteit in ons gezin overheerste. Mijn leraar wilde graag een gesprek aangaan met mijn ouders en mij. Ik vond het heel erg spannend toen we tegen over elkaar zaten in een klaslokaal. Het gesprek verliep rustig, maar maakte veel los. Ik vertelde hoe ik me voelde en mijn ouders ook. Voor ons allemaal was het duidelijk: er moest snel iets gebeuren. We zijn naar een psycholoog gegaan en mijn ouders ging in therapie. Al snel kwam naar boven dat mijn ouders dachten dat intimidatie en agressiviteit de enige manier is om kinderen aan regels te houden. Dat praten ook een manier is van opvoeden, zat niet in hun systeem. Ze handelen uit wanhoop. Daarmee praat ik de mishandeling absoluut niet goed, maar ik snap het wel iets beter.’

Hulp

‘Ik woon nog steeds thuis. Het slaan stopte toen we hulp kregen en ik heb weer tijd voor leuke dingen. Spanningen in ons gezin lossen we nu op door met elkaar te praten. De band met mijn ouders is daardoor een stuk beter geworden. Als ik eerder had geweten dat anderen me konden helpen, had ik denk ik een jaar eerder mijn verhaal verteld. Dat had me veel ellende gescheeld… Toch ben ik blij dat het zo is afgelopen. Ik weet dat er ontzettend veel kinderen zijn die hetzelfde als ik meemaken, of slachtoffer zijn van seksueel misbruik of verwaarlozing. Het is mijn doel om lotgenoten te helpen. Daarom heb ik mij aangesloten bij een jongerengroep die zich inzet tegen kindermishandeling, de Jongerentaskforce Kindermishandeling. We informeren jongeren over wat mishandeling precies is en wat je er tegen kunt doen. Wat ik hen wil meegeven is om iemand in je omgeving in vertrouwen te nemen. Anderen zijn bereid om je te helpen. Echt waar’

LEES OOK:

Beeld: Getty Images
Dit verhaal verscheen eerder in CosmoGIRL! 13, 2014

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen