Sprookjes, we love them. Elke avond voorgelezen worden uit een groot sprookjesboek en de Disney-films zijn grijsgedraaid. Maar sprookjes bestaan niet. Toch? Nou… wist je dat sommige sprookjes gebaseerd zijn op waargebeurde verhalen? Deze sprookjes zijn (deels) waargebeurd:

Assepoester

Er was eens een slavin. Whut? Ja, de Griekse Rhodopis – haar naam betekent roze wangetjes, zo cute! – was slaaf in Egypte. Haar meester vond haar zo mooi dat zij zijn favoriet werd en gouden schoentjes kreeg. Rhodopis en haar schoenen bleven niet onopgemerkt. Blijkbaar had de farao een oog voor mode en schoonheid, want door haar glinsterende schoentjes viel ze op. Hij vond haar zo mooi dat hij haar plaatste in zijn koninklijke Harem. Zo werd Rhodopis koningin… Nou… Eén van de vele koninginnen.

Sneeuwwitje en de zeven Dwergen

Margrete von Waldeck was een mooie meid van zestien. Tijdens een kleine vakantie in Brussel ontmoeten ze Phillips II – jep, dezelfde die ruzie had met onze Willem van Oranje – en werden ze smoorverliefd. Haar stiefmoeder had een hekel aan het jonge meisje en de vader van Fillip zag een relatie tussen zijn zoon en de Margrete ook niet echt zitten. De geheimagenten van Fillips vader verzonnen een plan en vergiftigden Margrete. Maar waar zijn de zeven dwergen dan? In een kopermijn; de broer van Margrete was eigenaar van een kopermijn waar kinderen onder nare omstandigheden werkten. In die tijd vonden mensen dat niet zo heel erg. De mensen noemden die kinderen dwergen. In het dorp waar de mijn stond, woonde een man die z’n appels vergiftigde. Hij dacht dat die kinderen z’n appels stalen…  En wij dachten dat Sneeuwwitje het zwaar had.

Het lelijke eendje

Het bekende sprookje van Hans Christiaan Andersen gaat over niemand minder dan himself. Andersens ouders waren arm en er waren zelfs roddels dat de jonge Hans een onwettelijk kind was van een Deense prins. Hans werd op school gepest en had weinig vrienden. Maar Andersen didn’t curse zijn jongere jaren, hij was er dankbaar voor. De laatste zin van het verhaal is dan ook: ”Hij was blij dat hij jarenlang in ellende had geleefd, want dat maakte het geluk dat hij voelde zoveel waardevoller.’ Kijk, dat noemen wij nou een happy end!

Rapunzel

In het klassieke Romeinse rijk was er een handelaar die zo gek was op z’n dochter, dat zij geen vriendjes mocht hebben. Protective much? Hij deed wat bijna elke ouder wil doen, maar niet mag doen, en sloot haar op in een toren om haar te beschermen als hij op zakenreis ging. De dochter, die niets beters te doen had, bekeerde zich tot het christendom en deed niets anders dan bidden. Dat vonden de dorpelingen niet zo heel chill, want zij bad zo luid dat ze er last van hadden. Toen haar vader vroeg wat zij de hele dag had gedaan, werd hij woedend. Het christendom was niet zo heel populair in die tijd. Hij sleurde haar naar het Romeinse consul en haar einde is niet zo prettig. Later werd ze een heilige en noemden ze haar Sint-Barbara.

Belle en het Beest

Unbelievable but true, het verhaal van Belle en het Beest is waargebeurd. Alleen veranderde het beest niet in een knappe blonde prins en zong Emma Watson geen liedjes. De man Petrus Gonsalvus leed aan de ziekte hypertrichose, wat ongelooflijk veel beharing veroorzaakt. In een tijd waar mensen geloofden in heksen, en dat je beter werd door sneetjes in het lichaam te maken, was de man een oddity. Petrus werd op zijn tiende cadeau gegeven aan de Franse koning, waar allerlei wetenschappers het jongetje onderzochten in een kerker. Na een paar dagen kwamen ze erachter dat hij gewoon een mens was en werd hij als echte heer opgevoed, want dat vonden ze grappig. De koningin was nieuwsgierig of de kinderen van Petrus net zo behaard zouden zijn als hun vader, dus ze huwelijkte hem uit aan het mooiste meisje van het hof: Catherine. De koningin ging zelfs zo ver dat ze tijdens de huwelijksnacht door een gaatje keek, omdat ze wilde weten of Petrus ook een beest in bed was. Maar surprise surprise, Petrus bleef een heer, Catherine en hij waren een goede match en leefden nog lang en gelukkig. The end.

De Rattenvanger van Hamelen

Dit grimmige sprookje van de gebroeders Grimm – see what we did there? – sloegen wij het liefst over, want een happy end had het niet. De kinderen van Hamelen werden door de rattenvanger meegelokt en opgesloten in een grot, nadat de burgers hem niet wilde betalen voor het verjagen van de rattenplaag. Dit is wel het laatste sprookje we wish was true, maar Hamelen – ja, dat bestaat echt! – heeft glas-in-loodramen gevonden uit 1384 die het verhaal uitbeelden. De tekst van het beeld is minstens zo sad als het sprookje: ‘100 jaar geleden sinds onze kinderen verdwenen zijn.’ Boze, onbetaalde werknemers zijn van alle tijden, maar het lijkt er niet op dat een onbetaalde rattenvanger kinderen met een magische fluit heeft meegelokt. Het echte verhaal is misschien nog wel veel sadder; de kinderen zijn misschien verkocht aan Poolse of Transylvaanse slavenhandelaren, een wetenschapper – Jurgen Udoph – suggests dat sommige Poolse achternamen een Hamelse oorsprong hebben. Hard bewijs over het lot van de kinderen is er niet, maar één ding weten we wel: de kunstenaars van het glas-in-loodwerk waren waarschijnlijk net zo depressed van het verhaal als wij.

LEES OOK: