Meestal zit de staat van mijn humeur ergens tussen supervrolijk en mega chagrijnig. Ik ben vrij neutraal. Zwitserland, zoals ze dat zeggen. Behalve de sporadische inzinking en de chocolade-high die ik ervaar ben ik best relaxed. Maar toch zijn er van die dingen die ervoor zorgen dat ik in een of andere baaldag terecht kom.

Baaldagen beginnen gewoon zoals elke dag. Dat is het ding met een baaldag, de dag bouwt zich langzaam op tot het punt van ultieme frustratie. Het is niet zo dat je van tevoren weet dat het een baaldag gaat worden. Nee, het zijn de kleine dingen die aangeven dat je beter onder de dekens had kunnen blijven. Zoals wakker worden van een autoalarm die de hele tijd af gaat terwijl je nog een half uur had kunnen slapen. Of de hele dag rondlopen met een rotlied in je kop.

Hagelbui van kleine steentjes

De koelkast die een raar geluidje maakt en je bang maakt dat het ding ontploft en je de rest van de week niet kan eten. Het papier dat je oppakt en zorgt voor een papiersnee. Je weet niet meer waar je portemonnee ligt. Je poezen spugen een haarbal uit op je kleed. De irritatie kruipt langzaam door de aderen in je lichaam.

De kleine frustraties bouwen zich op, en dan moet je nog de deur uit. De dag voelt alsof er een hagelbui van kleine steentjes tegen je aan wordt gegooid. Alle stoplichten springen op rood. De batterij van je telefoon doet een mega sprint naar de 0%, terwijl je hem net nog had opgeladen. Je laptop moet updaten, wat net zo lang duurt als de zwangerschap van een zeekoe.

Uiteindelijk worden alle kleine irritaties te veel om nog rationeel te kunnen denken. Je geduld raakt op en er is nog maar een druppel nodig om die enorme emmer vol irritatiedruppels te laten overstromen.

Laatste druppel

En die laatste druppel is meestal iets heel minuscuuls. Iets waar je wederom zelf ook geen controle over hebt. Zoals een regenbui terwijl je net op weg bent naar een leuke date, een lekke band terwijl je aan de andere kant van de stad bent of een slapeloze nacht.

Hetgeen wat mij vandaag over de edge bracht, was een beker die uit mijn kastje viel toen ik een bord wilde pakken. De beker viel op mijn hoofd en de scheldwoorden kwamen in sneltreinvaart mijn mond uit. Naar mijn gevoel spuwde ik vuur uit en kreeg ik duivelsoren. Alles en iedereen wie op mijn pad kwam, kreeg te maken met mijn haat voor deze dag.

Poes miauwt, ik schreeuw dat ze haar muil moet houden. Postbode belt aan, ik trek het pakketje uit zijn hand en smijt de deur dicht. Ik wil de vogels die buiten net iets te hard fluiten te bespuiten met de tuinslang. De spin die een week in de hoek van mijn kamer zat te chillen en niets deed, behalve eng en lelijk zijn, werd opgezogen door de stofzuiger. Een vriend vraagt waarom ik niet opneem en wat ik vanavond ga doen. Het enige wat ik te zeggen heb is: LAAT MIJ MET RUST!

LAAT DEZE BAALDAG AUB ZSM VOORBIJ GAAN!

Oké… En nu ga ik even verder uitrazen.

Frankee
http://twitter.com/FrankEElicious

Lees ook: Backstage bij de covershoot met Isadee