Voor het geval je het nog niet wist: ik ben single. Ik ben zo single dat in het woordenboek een foto van mij onder het woord single staat. Het is ook geen shock dat ik een forever single ben, aangezien ik altijd bedekt ben met kattenharen en ik al in de stress schiet bij van idee dat ik mij moet fatsoeneren voor een ander. En voor iemand die veel schrijft over liefde, relaties, dates en emoties, ben ik er alsnog best oké mee dat het mij op het liefdesvlak maar niet wil lukken. Of ik aan het huilen ben terwijl ik dit typ? Who knows! Wat ik wel kan vertellen is dat ik op dit moment een reep chocola naar binnen werk alsof de wereld vergaat in 5 minuten…

ANYWAY. Een vriendin van mij vond dat het genoeg was geweest en belde mij op met het nieuws dat ze mij wilde koppelen aan haar collega. ‘Hij is erg slim, aardig en grappig…’ Voordat ze haar zin kon afmaken onderbrak ik haar. ‘Ja, ja, allemaal leuk en aardig, maar hoe ziet hij eruit?!’ Want laten we eerlijk zijn: ik moet mij wel tot hem aangetrokken voelen voor ik mijn avondje Netflix ga opgeven. Het eerste wat ze zei was: ‘Nou….’ Ik wist genoeg en bedankte haar voor het aanbod. ‘Frankee, iets drinken met een man is toch veel leuker dan een avondje alleen op de bank zitten?’ ‘Uh, jij weet niet wat ik in mijn eentje thuis doe! Heb je ooit gehoord van Nutella? Daar ga ik mijn weekend mee door brengen en ik merk nu al aan dit telefoongesprek dat die pot Nutella lekkerder is dan degene aan wie jij mij wil koppelen!’

Vogelverschrikker

Het is trouwens altijd onwijs interessant om te zien aan wat voor types mijn vriendinnen mij willen koppelen. Blijkbaar ben ik in mijn hoofd knapper dan hoe zij mij zien, want de monsters die ze aan mij willen koppelen zijn verschrikkelijk. Ik snap niet waarom ik zou moeten daten met een vogelverschrikker. Ik verdien beter dan dat! Niet dat ik overigens zelf altijd goede smaak heb gehad in mannen, want sommige exen leken ook alsof ze waren weggelopen uit een horrorfilm.

Een paar maanden geleden ontmoette ik een vriendin van mijn ouders. Ze vertelde dat ze na vele jaren getrouwd te zijn geweest weer vrijgezel was en het heerlijk vond. Mijn moeder haakte in en zei dat ik ook zo was. ‘Hij is zo graag alleen! Heerlijk vindt hij het.’ Niet wetende dat ik RSI heb van het vele swipen op Tinder en alle andere dating apps die men verzonnen heeft. Ik knikte, glimlachte en een stukje van mijn ziel verliet mijn lichaam.

Ergens heeft ze gelijk. Ik ben zo gewend om alleen te zijn en alles zelf te doen, dat ik al kriebels krijg van het idee van daten. Of in andere woorden: ongemakkelijke pogingen om te hechten met een vreemde, in de hoop dat hij ooit in de toekomst het vuilnis buiten voor je wilt zetten. Maar toch ergens blijft de romanticus in mij hopen dat het mij ook gegund is. Niet alleen voor de liefde, maar ook omdat mensen zich steeds blijven afvragen of er iets mis is met mij. Volgens mij is dat niet zo… Behalve die enorme laag kattenharen dan.

Frankee
http://twitter.com/FrankEElicious

Lees ook: Blog Frankee: And the Oscar goes to…