Voor iemand die net zijn poezenbeest vasthield en haar vroeg of ze een mens in een kattenlichaam was, lijkt het toch nog best alsof ik alles op een rijtje heb. Toch betrap ik mezelf op handelingen die mij doen afvragen of mijn hersenen überhaupt nog wel werken. Of waarom ik nog niet naar een gekkenhuis ben gestuurd.

Ik was de afgelopen week keihard van mijn fiets af gedonderd. Zulke dingen kunnen gebeuren. Vooral in mijn leven. Het was nat, mijn band glipte weg en ik maakte een mooie sliding over het fietspad waar de gemiddelde voetballer nog onder de indruk van zou zijn. Ik stond op en reed vervolgens alsof er niks aan de hand was naar huis. Eenmaal thuis merkte ik dat het warm werd in mijn broek. Heel even vroeg ik mij af of ik in mijn broek had geplast zonder dat ik het door had. Ik trok mijn broek uit en was opgelucht dat ik niet incontinent bleek te zijn. Een grote wond die de helft van mijn bil en bovenbeen bedekte keek mij aan, terwijl bloed naar beneden sijpelde. Zo onwijs sexy en enorm pijnlijk.

Om de pijn te minderen, besloot ik een pijnstiller te nemen. Een uur later werkte het kreng nog steeds niet dus besloot ik er nog maar twee in te nemen. Pas nadat ik ze allemaal had ingeslikt, kwam ik erachter dat ik niet drie pijnstillers had ingeslikt, maar drie slaappillen! DRIE!

Ik werd melig door het feit dat ik tegen mijn slaap aan het vechten was. En ik werd paniekerig omdat ik wist dat ik 6 uur ’s ochtends weer op moest staan. Het waren drie heel sterke slaappillen die ik in had genomen, dus ik wist überhaupt niet of ik ooit nog wakker zou worden. Na een mega korte nachtrust van 5 uur werd ik in de ochtend huilend wakker. En op werk was ik met mijn gedachten overal behalve op deze wereld.

Soms denk ik dat ik het best goed doe voor mijn leeftijd… En dan herinner ik me dat ik geen 12 meer ben.

Hoe erg ik het ook probeerde, ik kon maar niet functioneren als een normaal persoon. Ik was hyper, zei rare dingen en kreeg de hele tijd de slappe lach. Dus werd ik naar huis gestuurd. Blijkbaar waren mijn collega’s bang dat ik zou doordraaien en ik op de werkvloer een one-man show van Frozen’s Let It Go ging opvoeren.

Eenmaal thuis wist ik niet wat ik met mezelf aan moest. Dus ik ging maar weer eens het internet op om de stomste dingen te kopen. Ik koop vaak dingen online met de hoop dat hetgeen wat ik koop de enorme leegte in mij gaat vullen. Hopelijk gaat het poppetje dat ik van Smurfin (?!) heb gekocht mij helpen bij het feit dat ik geen liefdesleven heb.

Nadat ik klaar was met het kopen van mijn mooie aanwinst, vond ik dat het tijd was om een hele bak humus op te eten. Dit terwijl ik in een heftige discussie was beland met iemand van de bestelservicewaardoor mijn telefoon in de humus viel. Eindstand: ik likte humus van mijn telefoon en viel kwijlend op de bank in slaap. Wat een dag.

Ik wou dat ik kon zeggen dat dit soort dagen niet vaak voorkomen in mijn leven, maar helaas. Dit begint een beetje mijn norm te worden. Zucht… Soms denk ik dat ik het best goed doe voor mijn leeftijd… En dan herinner ik me dat ik geen 12 meer ben.

Frankee
http://twitter.com/Frankeelicious

Lees ook: Blog Frankee: Ikea of sekte?