Iedereen heeft het erover: The Haunting Of Hill House op Netflix. En terecht, want het is een geweldige serie en kijken naar Michiel Huisman is nooit een straf. Ik was dus ook vanaf de eerste aflevering hooked. Een vriendin van mij vond het maar gek dat ik het in mijn eentje, in het donker, durfde te kijken, aangezien ik nu zelf al twee maanden in een spookhuis woon.

Mannenstem

Mijn eigen woning wordt gerenoveerd en daarom woon ik nu tijdelijk ergens anders. Een woning die al twee jaar leeg stond, nadat de eigenaar was overleden. Het maakte mij niks uit, want als ik rekening moet houden met woningen in Amsterdam waarin niet iemand is overleden, zou ik nu als een dakloze met leuke kleding onder een brug slapen in het Vondelpark.

De eerste nacht dat ik hier sliep, wetende dus dat iemand hier was overleden, lag ik een beetje onwennig in mijn bed. Na veel moeite viel ik eindelijk in slaap, maar schrok ik om 03:00 uur precies wakker door een mannenstem die uit mijn muren kwam. Ik schrok me de pleuris. Mijn ogen sprongen wagenwijd open. Mijn hart bonkte door mijn hele lichaam en ik zweette op plekken waar ik niet van wist dat ze konden zweten. Mijn twee poezen waren ook hysterisch. Een was onder het bed gekropen en zat te grommen en de ander stond op mijn bed te blazen naar… Wat het ook was.

The possession of Frankee

Daar op dat moment maakte ik vrede met het feit dat er een of andere Poltergeist mijn lichaam zou betreden, en ik het onderwerp zou worden van een nieuwe waargebeurde film die uiteindelijk The Possession of Frankee genoemd ging worden. Ik was zo verstijfd van angst. Het feit dat mijn beide poezen ook zo hysterisch deden hielp ook niet bepaald. Ik was klaar om te sterven.

Kennen jullie die geitjes die flauwvallen als ze enorm schrikken? Ik was die avond dus ook zo’n geit. Ik schrok zo erg dat ik uiteindelijk dus gewoon stokstijf in slaap viel. De ochtend erna was ik al blij dat ik niet als een klein kind in mijn bed had geplast en dat ik überhaupt nog leefde.

Voodoo priester

De weken daarop volgden er nog een paar vreemde dingen. Van knipperende lampen tot dingen die uit het niets uit mijn kasten vallen. Ik schrok er dan eventjes van, maar als ik dan daarna weer chocola zag liggen in mijn huis, vergat ik het weer. Ik was best oké met het spook in mijn huis. Totdat ik voetstappen op de trap hoorde, terwijl ik als enige thuis was. Hell to the no! I don’t have time for that.

Je kan dus begrijpen dat ik nu elke avond als een of andere voodoo-priester met witte salie door het huis loop. Ik probeer alle slechte energie weg te drijven, en als dat niet lukt, beland ik in bed met een zak M&M’s en vreet ik mezelf in slaap. En als je denkt dat jezelf in slaap huilen erg is; stress-etend in slaap vallen is nog erger. Mocht ik er na deze periode uitzien als een tientonner, dan weet je waar het door is gekomen.

Frankee
http://twitter.com/Frankeelicious

Lees ook: