Een heftige update van Frankee

Het was een vrijdag, de dag voor 1 april. Na werk ging ik met een paar collega’s borrelen. Het was een gezellige avond en ik keek uit naar een leuk weekend. Na mensen gedag te hebben gezegd, pakte ik mijn fiets en ging ik naar huis. Niet wetende dat ik die avond nog het slachtoffer zou worden van zinloos geweld.

Onder een klein viaduct stond een man te wuiven. Ik deed mijn koptelefoon af en hoorde hem vragen of ik hem kon helpen. Aangezien ik een behulpzaam persoon ben, stopte ik met mijn fiets. Hij vroeg om de tijd. Voordat ik ook maar antwoord kon geven gaf hij mij een kopstoot. Ik viel naar achteren op mijn hoofd. Terwijl ik daar lag en mij afvroeg wat er gebeurd was sprong hij op mij.

Ik voelde een hand drukken op mijn zij. Op dat moment begon ik als een bezetene te schoppen en slaan. Vanaf dat punt heb ik vrij weinig geregistreerd. Mijn bewustzijn ging op automatische piloot en met al het geluk van de wereld ben ik weg gekomen.

Ik weet normaliter nooit de weg, maar, wonder boven wonder, wist ik op dat moment meteen het politiebureau te vinden. Terwijl ik daar in shock zat, moest ik een paar vragen beantwoorden. Ik kreeg een kompres voor mijn oog en een politieagente wreef over mijn rug. Na een uur halve antwoorden te geven kon ik naar huis.

Ik heb voor mijn gevoel een half uur voor me uit zitten staren op de bank. In realiteit was het 4 uur lang. Toen ik mezelf in de spiegel zag drong alles pas tot me door. Mijn linkeroog was zo opgezwollen en blauw dat ik er niet meer doorheen kon kijken. Ik had een wond op mijn voorhoofd en één onder mijn neus. Tranen rolden over mijn wangen.

Ik werd onwijs boos. Boos op wat die man mij heeft aangedaan. Hij heeft misbruikt gemaakt van mijn goedheid. Hij heeft een aanval gedaan op mijn persoonlijkheid. Hij heeft een afdruk achter gelaten op mijn lichaam en hij heeft het licht wat in mij straalt een klein beetje gedimd.

De dagen die daarop volgden was ik nog steeds in shock. Mijn emoties gingen alle kanten op. Het ene moment was ik verdrietig, dan boos of misselijk. De afgelopen week voelde ik mij vooral erg stoïcijns. Ik wist even niet meer wat ik moest voelen of doen.

Het hielp dat mijn liefste vrienden er voor mij waren. Elke dag was er wel iemand in de middag en iemand in de avond om mij op te vrolijken of voor mij te zorgen. Ook stroomde mijn telefoon vol met berichten van mensen die aan mij dachten. En ook al had ik geen energie om te reageren, ik waardeerde het onwijs en voelde de liefde om mij heen.

Ondanks de slapeloze nachten heb ik wel de rust voor mezelf genomen om dit een plek te geven. En nu een week later zijn de wonden op mijn hoofd aan het vervagen. Mijn blauwe oog is bijna weg. De wonden aan de buitenkant zijn dus bijna weg… Nu nog die aan de binnenkant.

P.S. Een ervaring zoals dit kan misschien voelen als een vernedering. Misschien voel je je niet begrepen of weet je niet wat je moet doen. Weet dan dat de lieve mensen van slachtofferhulp altijd klaar staan om je te helpen in dit soort situaties: www.slachtofferhulp.nl

Frankee
http://twitter.com/FrankEElicious