Hebben jullie weleens naast een groepje mensen gezeten dat zo luid praat, dat je zowat gedwongen wordt om mee te luisteren? Het overkwam mij van de week weer eens. Maar voordat ik verder ga met mijn blog, eerst het volgende: geloof mij a.u.b. als ik zeg dat ik geen enkele intentie had om mij te bemoeien met het onderstaande gesprek. Got it? Okay, here we go.

Ik zat in een lunchroom met mijn laptop, minding my own business. Naast mij kwam een groep van 6 meiden zitten. Een van de meiden gaf me een compliment over mijn broek en ik besloot meteen dat ik haar de aardigste van de groep vond. Na haar opmerking keek de rest van de groep naar mijn broek en trokken ze een afkeurend gezicht. Ik besloot meteen dat ik de rest van de groep niet mocht.

Wimperextensies

Eén van de meiden ging aan de kop van de tafel zitten. Ze was de enige van haar vriendinnengroep die aan het woord was. ‘Ik krijg zoveel complimenten over mijn wimperextensies! Echt NIET normaal.’ Er was geen enkele aanleiding gegeven om hierover te beginnen. Het was dus duidelijk dat ze aan het vissen was naar een compliment. ‘Serieus meiden, jullie moeten het ook maar eens overwegen om ze te nemen. Het heeft mijn leven totaal veranderd.’ Ik zuchtte. Ik ‘kende’ haar pas een paar minuten, maar ik vond haar nu al onwijs vermoeiend.

Daarna begon ze het meest bizarre verhaal te vertellen. ‘Ik denk dat Amy is bezeten door mijn oma.’ Mijn oren spitsten. Als ik iets interessant vind, zijn het wel spookverhalen (don’t ask me why). ‘Ze kijkt mij echt constant aan met zoveel wijsheid en ze probeert constant mijn ketting te pakken die ik van mijn oma heb gekregen.’ Een paar meiden kijken geschokt. Een van de meiden zegt dat ze in reïncarnatie gelooft en wilde vervolgens haar eigen spookverhaal vertellen. Het kreng onderbrak haar meteen. ‘Ik ben nog niet klaar met mijn verhaal, Madelon!’ Het meisje was meteen stil. ‘Ze kruipt ook steeds naar het wollen kleed dat mijn oma heeft gebreid. En daarnaast moet ze ook steeds lachen als ik een foto van oma laat zien. Het is allemaal wel errrug toevallig hoor!’ 

Toen het eten werd gebracht, begon ze te ratelen dat ze bang is dat ze misschien een notenallergie heeft. ‘Niet dat ik veel noten eet, maar het zit vrijwel in bijna elk gerecht tegenwoordig.’ Ik raak in de war van haar opmerking. ‘Het is zo’n allergie die je echt besluipt. De ene dag kon ik gewoon prima een broodje pindakaas eten. De andere dag kreeg ik overal jeuk toen ik een handje macadamia noten, superfoods hoor, meiden, ging eten.’

Bezeten baby

Ik kon het gesprek niet meer aanhoren en zonder dat ik het doorhad, bemoeide ik mij ermee. ‘Pinda’s zijn geen noten,’ zei ik. Alle ogen – inclusief wimperextensions – waren op mij gericht. Ik schrok dat ik het hardop zei en keek haar met grote uilenogen aan. Met een muizenstem legde ik uit dat een pinda een peulvrucht is en geen noot.

‘Bemoei je met je eigen vrienden! Oh die heb je niet, met je lelijke broek,’ zei het kreng.

Mijn muizenstem sloeg over naar een reuzenstem. ‘Ik hoop dat je stikt in noten met die bezeten baby van je.’ Nu was ik het kreng. Ik pakte mijn laptop en ging naar huis.

Op weg naar huis liep ik langs een notenwinkel. Ik besloot om het inner-kreng in mij te vieren door mezelf te trakteren op een zak macadamia noten, want macadamia noten zijn superfoods hoor, meiden.

Frankee

http://twitter.com/FrankEElicious

P.S. Ik vond die macadamia noten niet te vreten.

Lees ook: Blog Frankee: mobiele verslaving