Mobiele telefoon horror

'Meneer, mag ik er even langs?’, vraagt een meisje achter mij in de supermarkt. Het meisje was rond de 10 jaar. Ik weet niet wat ik erger vond. Het feit dat ze mij meneer noemde of dat de nieuwste iPhone aan haar oor ‘vastgeplakt’ zat. Ze ratelde door de gangpaden van de supermarkt aan een stuk door, terwijl haar moeder levenloos achter haar aan liep. Ik keek om mij heen en vroeg aan de vrouw naast mij of dit normaal was. Ik was niet zo zeer verbaasd over een 10-jarige met een mobiel, want dat zie ik nu al te vaak in het straatbeeld, maar wel over het feit dat mensen nog zo veel bellen.

Mijn laatste telefoon gesprek ging namelijk een beetje zoals dit: ‘Hey leuk dat je belt! Kan ik je over 4 maanden terug bellen?’ Toen hing ik op. Ik vind het soms zo vermoeiend en irritant dat ik, als ik iets aan het doen ben, mijn brein moet switchen van ‘sociaal telefoon-persoon’ naar 'muurbloem die thuis chocola op de bank vreet-persoon’. Stuur mij maar een appje of sms'je, daar maak je mij veel gelukkiger mee… Alhoewel, ik wou dat ik sms en whatsapp berichten soms ook kon ophangen.

Of Tinder berichten! Mijn laatste match stuurde mij: ‘Ben je klaar voor je laatste eerste date in je leven?’ Klinkt dat als een seriemoordenaar of niet? Ik had mijn match ontheft, maar niet voordat ik zijn verzonden bericht had ontvangen, er een screenshot van had gemaakt, had doorgestuurd naar mijn vrienden en we allemaal bang van je werden om je daarna uit te lachen.

Als ik een relatietherapeut zou zijn had ik mijn cliënten laten inloggen op een dating app. Na 10 minuten scrollen en swipen door het potentieel grut komen ze er wel achter dat het gras niet altijd groener is aan de andere kant. Wat een types vind je daar zeg!  

Eenmaal in de rij van de supermarkt zag ik het 10-jarige meisje nog steeds hevig bellen, terwijl haar moeder de boodschappen aan het inpakken was. Toen ik 10 was wilde ik een Power Ranger zijn. De roze uiteraard. Nu zou ik willen dat ik net zo zorgeloos en mobielloos was als toen. Ik ben blij dat ik in ieder geval een mobielloze jeugd heb gehad.

Maar eerlijk, ook ik kan niet meer zonder mijn pokkie (zeggen we dat nog? Nee? Kan ik het weer hip maken? Nee?!). Ik brulde laatst zo hard toen ik per ongeluk mijn telefoon liet vallen, dat vier man zich omdraaide om te kijken wie dat bijzondere geluid maakte. Ik neem aan dat kandidaten van The Voice zich ook zo voelen als iedereen omdraait.

Het idee om te leven zonder mobiel ijkt mij heerlijk, maar hoe kom ik zonder mobiel mijn dag door? Een staarwedstrijd met mijn poezen is na een paar minuten ook niet meer zo spannend.

Damn, ik verveel me zo erg… Wie zal ik eens bellen?

Frankee
http://twitter.com/FrankEElicious