Ik heb ooit een blog geschreven over dat ik zou willen dat ik een mobielloos leven kon leiden. Maar who am I kidding people? Facebook, Snapchat, Instagram, Twitter, Whatsapp, iMessage… Mijn leven is mijn telefoon. Het eerste wat ik doe als ik wakker word, is mijn telefoon pakken. Ik ga dan in sneltreinvaart langs alle socialmediakanalen voordat ik mezelf onder de douche gooi. Dat ik dan te laat kom voor een afspraak neem ik dan maar voor lief.

Ik krijg hartkloppingen als ik niet weet waar mijn telefoon is. In een recordtijd zoek ik hysterisch tussen alle kussens, kledingstukken en dekens in mijn huis om er vervolgens achter te komen dat ik mijn telefoon gewoon in mijn hand heb. Ik moet het maar eens gewoon toegeven: ik ben verslaafd. ‘Gelukkig’ ben ik niet de enige verslaafde, want waar ik ook kom, ik zie dat iedereen een telefoon vastgelijmd heeft zitten aan zijn of haar hand. Niet alleen jongeren, maar ook oma’s en opa’s lopen nu rond met een mobieltje om (met heel veel moeite) berichtjes naar hun kleinkinderen te typen. We maken zinloze foto’s van ons eten, in de trant van: als het niet op onze Instastory staat, hebben we het dan wel echt gegeten? We filmen onze vrienden die domme dingen doen en we pakken allemaal onze telefoon als we geen zin hebben om een gesprek aan te gaan met de persoon naast ons.

‘We zijn allemaal verslaafd aan onze telefoon… behalve als die overgaat’

We zouden net zo goed met zijn allen naar een afkickkliniek kunnen gaan, want we zijn allemaal verslaafd aan onze telefoon… behalve als die overgaat. Als iemand mij belt terwijl ik net een video van katten aan het kijken ben op YouTube, neem ik gewoon niet op. Ik neem eigenlijk heel vaak niet op, want ik heb vaak geen zin om te bellen. Ik sms je terug met de vraag wat er is en hoe je het in je hoofd haalt om mij te bellen.

Vandaag, toen ik als een of andere dappere krijger het huis verliet met 96% batterij, kwam ik een meisje tegen dat ik van vroeger kende. Ik had geen idee dat ze was veranderd in een sociopaat, want ze had het lef om mij in het openbaar te vragen waarom ik haar niet meer volgde op Instagram. Ik was verbaasd dat mensen dit echt doen. ‘Ik volgde je niet meer, want ik had geen zin om dag in, dag uit foto’s van je saaie leven te bekijken’, is wat ik wilde zeggen. Maar wat ik echt tegen haar zei was: ‘Wow, je houdt bij wie jou volgt?’ Ze grinnikte en zei dat ze een app heeft die aangeeft wie haar ontvolgt. Ik voelde plaatsvervangende schaamte voor haar. Ze vroeg daarna schaamteloos of ik haar weer wilde volgen. Ik deed alsof ik een berichtje binnenkreeg en alsof ik niet hoorde wat ze mij vroeg (ze gaf overigens aan dat ze mijn blogs leest, dus bij dezen: oeps!)

De druk om likes en volgers te krijgen is onwijs hysterisch aan het worden. Voor wie doen we het? Waarom is het zo belangrijk? Krijgen we niet genoeg aandacht van onze vrienden? Waarom hakt die haatvolle opmerking op mijn Instagram zoveel meer dan een liefdevolle opmerking van een van mijn vrienden? Als iemand dit antwoord weet, mag die het mij laten weten… maar graag via een appje, tweet, opmerking of comment op een van mijn socialmediakanalen, want bellen doe ik niet meer aan.

Frankee
http://instagram.com/Frankeelicious

Lees ook: BLOG FRANKEE: DE NORM