Vannacht werden de negentigste Oscars uitgereikt. Als filmfreak heb ik de meerderheid van de genomineerde films gezien. En ook al weet ik bij het schrijven van deze blog nog niet wie er heeft gewonnen, er is één ding dat ik wel weet. En dat is dat ze de Oscars net zo goed de Frankees konden noemen, want de meeste van de genomineerde films zijn hoofdstukken uit mijn leven. Letterlijk.

Call Me By Your Name bijvoorbeeld, een film over twee mannen die gevoelens voor elkaar krijgen en een romance beginnen. De romance wordt geheimgehouden en kan nooit echt iets worden omdat de samenleving het nog niet accepteert en omdat een van de twee mannen nog niet uit de kast komt. My god, als dit al een Oscar-nominatie verdient, dan weet ik niet wat ik fout doe in mijn leven. Ik heb dit scenario wel vaker meegemaakt en ik heb het met veel meer drama en verdriet verwerkt dan wat er daadwerkelijk in de film gebeurde. Ik bedoel ik heb dramatisch onder de douche gejankt tot ik in elkaar stortte en er liters snot uit mijn neus kwam druipen. Dramatischer kan haast niet! Alleen al voor dat zou ik de Oscar voor beste acteur in een drama moeten winnen.

Ik jankte dramatisch in de douche tot ik in elkaar stortte

The Shape of Water is een prachtige film over een vrouw die gevoelens krijgt voor een of ander watermonsterachtig iets. Meiden, let me tell you… Ik heb vaak genoeg gedatet met echte monsters. Vergeleken met de kwallen waar ik weleens mee ben thuisgekomen, is dat vismonster gedoe een onwijze Romeo. De wezens waar ik mee heb gedatet waren lang niet zo dapper, trouw en lief als het ‘monster’ in die film. Zo blijkt maar weer dat uiterlijk niet alles is.

En dan hebben we nog de film Lady Bird, oftewel Frankee Bird, een film over een meisje in haar tienerjaren dat graag haar saaie dagelijkse leven wil ontvluchten en ervan droomt om te studeren in de grote stad. Toen ik nog een meisje in mijn puberteit was, wilde ik ook erg graag weg uit het saaie Blaricum. Ik werd daar niet begrepen, ik werd er gepest en wilde ook niks liever dan naar de grote stad om mijn artistieke dromen te volgen.

Vroeger droomde ik er altijd al van om in Oscar-genomineerde films te spelen. Niet wetende dat mijn leven eigenlijk ook al een film is. Of het een Oscar waard is, dat weet ik nog niet, aangezien ik nog niet weet hoe het eindigt. Maar het leven wat ik nu leid en de vele dingen die ik heb meegemaakt laten mij inzien dat ik niet hoef te dromen om een geweldig script in handen te krijgen. Mijn eigen leven is al een waanzinnig complex drama met hier en daar de hoognodige komische momenten. Met andere woorden: een box office HIT.

En mochten de onwijs getalenteerde regisseurs Christopher Nolan, Guillermo del Torro of James Cameron dit lezen en geïnteresseerd zijn in mijn levensverhaal mogen ze mij natuurlijk gewoon contacten. Heb namelijk wel zin in een Oscar-feestje.

Frankee
http://twitter.com/FrankEElicious