‘Ik besefte dat ik op dit moment in mijn leven net als het begin van de lente ben.’

De zon schijnt buiten. De vogels fluiten en de bloemetjes beginnen weer te bloeien. Het is lente in Nederland. Dus dat houdt in dat ik met een trui de fiets op moet, mijn sjaal paraat moet hebben en een muts – just in case – in mijn rugzak moet bewaren.

Elke keer als ik naar buiten kijk is het weer net zo verraderlijk als mijn ex. De zon schijnt en het lijkt allemaal leuk en aardig. Maar het moment dat je naar buiten gaat, blaast de wind je omver en wordt je nieuwe zomerjas natgeregend door een onverwachte regenbui, die daarna net zo snel veranderd in een zonnegroet van God zelf. Dit weer is zo vermoeiend.

Als een hysterische hyena weet ik dan vaak ook niet waar ik het zoeken moet. Het ene moment heb ik een enorme opvlieger die mij bijna lanceert naar een andere dimensie en het andere moment heb ik het gevoel alsof ik Elsa in Frozen ben. Wishing I could Let It Go.

Het begin van de lente is een fase in het jaar, waarin ik nooit zo goed weet wat ik met mezelf aan moet. Zolang de zon verstoppertje met ons speelt, wacht ik liever thuis op het moment dat Beyoncé gaat bevallen zodat ik weer iets spannends heb in mijn leven.

Toen ik ja had gezegd op een lunchdate moest ik het wispelturige weer wel trotseren. De afgelopen weken ben ik, vanwege het incident uit mijn vorige blog, voornamelijk alleen maar in mijn kattengrot geweest. Het werd daarom de hoogste tijd voor mij om weer de wijde wereld in te gaan.

De zon scheen, dus met een lentejack sprong ik op de fiets. Ik was welgeteld twee minuten onderweg tot een regenbui mij en mijn humeur weg regende. Make up your freaking mind Mother Nature!

Ik arriveerde bij de afspraak met een chique ‘rat in riool-look’, oftewel helemaal bezweet en compleet natgeregend. En toen mijn afspraak weer eens begon over dat ze mij wilde koppelen, stapelden de donderwolken boven mijn hoofd. ??

‘Ik ken wel een leuke jongen voor je’. Zegt lunchdate?
‘O… Is het een onbeschofte eikel?’ zucht ik. ?
‘Nee.’?
‘O, dan ben ik niet geïnteresseerd.’
‘Wat is jouw probleem?’ zegt ze verbaasd.
‘Dit hondenweer! Jouw idee dat alle homoseksuele mannen elkaar wel leuk vinden! Het feit dat ik nog geen koffie heb gehad!’

Het was maar goed dat op dat moment het eten werd gebracht, anders was ik nog een uur doorgegaan met het natregenen van onze lunchdate.

Na de eerste hap van mijn eten en na een slok van mijn koffie, dreven de donderwolkjes langzaam boven mijn hoofd weg en begon het zonnetje in mijn hoofd weer te schijnen.

De lunch deed mij uiteindelijk wel goed. De wolken in mijn hoofd waren compleet verdwenen. Eenmaal onderweg naar huis werd het weer bewolkt en begon het te regenen.

Op de bank keek ik naar buiten. De regen waste al het vuil weg van de straat. Toen besefte ik dat ikzelf op dit moment in mijn leven net als het begin van de lente ben. Ik heb goede dagen, ik heb onwijs donkere dagen en stiekem hoop ik dat de regenbuien die ik intern heb ook al het vuil en verdriet van de afgelopen weken wegwassen.

Dus hier ben ik. Een wispelturige lentebui… Wachtend op de zomer.

Frankee
http://twitter.com/FrankEElicious