Het was weer eens zover. Ik lag als een stinkende Gremlin op de bank met mijn telefoon in de hand. Ik was wederom mijn ziel aan het verkopen door te kijken wat er voor verschrikkelijks op Tinder te vinden was. En toen zag ik hem, mijn droomman. Lang, knap, mooie lach… Alles waar ik wild van word was hij!

Ik swipete met een Speedy Gonzales-vaart naar rechts, met de gedachte dat wij never ever een match zouden zijn. Blijkbaar zijn de wonderen de wereld nog niet uit, want meneer vond mij ook leuk: we waren een match. Een radslag en een nieuwsbrief naar al mijn familie en vrienden volgden. De anderhalve week daarop bleven we elke dag met elkaar chatten.

Ondanks de leuke gesprekken, bleef ik toch onwijs achterdochtig. Ik vond dat hij te knap was voor deze wereld. Ik gaf daarom al vrij snel aan dat ik dacht dat hij een catfish was. Ik bedoel ik ben niet helemaal achterlijk. Ik heb genoeg afleveringen van Catfish gezien om te beseffen dat als iemand eruitziet als een 10, terwijl je zelf een 7 bent, er iets niet klopt.

Selfies

Toen ik mijn catfish-angst uitsprak, was zijn reactie dat we nummers moesten uitwisselen. Zodoende, en meneer stuurde selfies. Toch bleef ik achterdochtig. Mijn inner Jessica Jones kwam naar boven en ik begon hem online te zoeken. Helaas kwam er niks naar boven, maar was ondertussen onze eerste afspraak wel al gemaakt.

Ik ben nogal voorzichtig met online daten. Vooral nadat iemand mijn foto’s had gebruikt om andere mensen te catfishen. Een of andere gast ging onder de naam Jasper met mijn foto’s aan de slag om andere mannen aan de haak te slaan. Het duurde niet lang voordat iemand mij al op de hoogte bracht dat dit gaande was. Al snel volgden er meer mensen die mij waarschuwden of mij vroegen of ik twee accounts had. ‘Uh, nee, waar haal ik in godsnaam die tijd vandaan? Ik vind 1 account al vermoeiend genoeg.’

‘Je moet het zien als een compliment,’ zei een vriendinnetje. Ik vond het zeker geen compliment. Ik weet niet wat diegene allemaal tegen andere mensen zegt met mijn foto’s. Straks kom ik iemand tegen op straat die denkt dat ik echt die Jasper ben. Ik verwijderde en herinstalleerde vervolgens mijn Tinder in de hoop om hem tegen te komen en hem daarna te rapporteren. Het duurde niet lang voordat ik mijn eigen poffertjeskop tegenkwam. Ik swipete naar rechts omdat ik wilde weten of deze gast echt zo dom was… En ja hoor, WE WAREN EEN FREAKING MATCH. Het gesprek wat daarna volgde is te lezen in onderstaande screenshots. FYI: er volgden nog wat scheldwoorden en gevloek, maar dat heb ik even terzijde gelaten.

Het duurde alsnog een paar dagen voordat hij zijn profiel had verwijderd. Nadat ik had gedreigd om de politie/high-tech crime op hem af te sturen, ging hij er toch uiteindelijk vanaf.

Om terug te komen op vorig verhaal: ik weet dus als geen ander hoe makkelijk iemand zich als een ander kan voordoen online. Ondanks het feit dat hij meerdere malen had geprobeerd om mij te zien of mij wilde opzoeken, was ik alsnog onwijs achterdochtig dat droomman wilde afspreken met mij.

Freaking spook

De dag voor onze afspraak waren we op de app aan het chatten over Finding Nemo (Disney is altijd een goede ijsbreker bij mij). Uit het niets zei hij: je bent een heel leuke vent en alles komt goed. And just like that he was gone. Gone Girl-achtig weg! Ik dacht eerst nog dat hij mij had geblokt op WhatsApp. Maar zijn hele nummer bestond niet meer. Vriendinnen probeerden hem te bellen en toe te voegen op WhatsApp, maar het nummer bestond gewoon echt niet meer.

Ik ben er klaar mee. Ik heb mijn tijd verspild aan eikels, vreemdgangers, leugenaars, catfishes, slakken (mannen die na 1 date meteen plakken), racisten en dus nu aan een freaking spook. Want of hij nou echt bestaat, ja of nee… Dit was echt next-level ghosting.

Ik heb dit wel eens vaker gezegd, maar het is weer van toepassing: waarom krijg ik met elke man die ik ontmoet een nieuwe vernedering erbij?

Frankee
http://twitter.com/FrankEElicious

Lees ook: 7x waargebeurde celeb spookverhalen