Ontwerp Zonder Titel (55)

True Story: ‘Ik zie mijn psychose als een verrijking’

‘Voetstappen op de trap, gerommel in huis en een mannenstem in mijn hoofd die me opdrachten gaf’. Door een psychose hoorde Celine (20) dingen die er niet waren.

De allereerste keer

‘De allereerste keer dat ik plots de stem in mijn hoofd hoorde, schrok ik en werd ik heel erg bang, maar ik twijfelde ook. Had ik het wel goed gehoord? En was het niet mijn eigen gedachte? Ik probeerde de stem te negeren door afleiding te zoeken. Ik was net verhuisd, omdat ik zou beginnen met een nieuwe studie. Als ik me daarop zou richten, zou het vast overgaan, maar de stem bleef… En het was een nare, zware mannenstem die niet paste bij mijn eigen gedachten. Het klonk als een normale stem, maar met een groot verschil: alleen ik kon hem horen.’

Achteraf

‘Achteraf gezien was de stem één van de eerste symptomen van de psychose waarin ik bellande. Wat de precieze oorzaak van mijn psychose is geweest, is nog niet duidelijk, maar dat ik een psychose heb gehad, staat vast. Het negeren van de stem hielp niet. De stem was erg negatief en begon me ook allerlei opdrachten te geven bijvoorbeeld dat ik mezelf pijn moest doen, of zelfs nog erger. Wanneer ik er tegenin ging en zei dat ik niet aan zijn opdrachten wilde voldoen, kregen we ruzie in mijn hoofd. Gelukkig heb ik de stem altijd kunnen weerstaan en heb ik nooit iets ergs gedaan, ondanks dat hij bleef aandringen, maar in één ding slaagde de stem wel en dat is dat ik bang werd. Bang voor het donker, bang om alleen thuis te zijn, bang voor inbrekers en moordenaars. Al snel had ik zo’n last van een allesoverheersende angst. Dat ik ook niet meer naar school durfde.’

Check ook: True story: ‘Ik voel me niet meer veilig in mijn eigen huis’

Voetstappen

‘Naast de stem in mijn hoofd, begon ik ook andere dingen te horen. Toen ik voor het eerst alleen in mijn nieuwe huis was en mijn huisgenoten s ’avonds allemaal ergens anders sliepen, hoorde ik iemand door het huis lopen. Ik hoorde voetstappen op de trap en over de overloop. Ik hoorde vervolgens iemand in de keuken rommelen en vervolgens weer weggaan. Die avond heb ik de deur van mijn kamer op slot gedaan. En bij die keer bleef het helaas niet. Op een nacht werd ik wakker, omdat ik hoorde dat iemand mijn balkondeur opende. Daarna hoorde ik voetstappen op het balkon en scheen er een fel licht door mijn kamer. Het kon geen autolamp of lantaarnpaal zijn, want vanuit mijn kamer keek ik uit op een groot grasveld. Ik weet tot op de dag van vandaag niet wat het geweest kan zijn. Niemand van mijn huisgenoten was thuis.’

Gek en Gevaarlijk

‘Tijdens mijn psychose was ik met regelmaat verward. Dan vond ik mezelf bijvoorbeeld ineens terug in de supermarkt, terwijl ik het moment ervoor nog gewoon thuis was. Of dan zat ik ineens in de kantine van school, terwijl ik daar al drie maanden niet meer was geweest, omdat ik gestopt was met mijn opleiding. Ook ging ik ineens naar een stad in de buurt, waar (in mijn beleving) opeens alles in het Italiaans was. Zowel de omroepers van het station als de informatieborden en alle mensen die er liepen: alles was Italiaans. Sommige mensen zouden dit bestempelen als ‘gek’ als ze dit zouden horen. Dat is ook het grote misverstand dat anderen hebben over mensen met psychoses: ze zouden gek en gevaarlijk zijn en je kunt ze beter mijden. Gelukkig heeft mijn omgeving er wel begrip voor.’

Check ook: True Story: ‘Je kunt depressief zijn EN GELUKKIG, en je kunt suïcidaal zijn EN DOORGAAN MET LEVEN’

Ik zie mijn psychose als een verrijking

‘Sommigen schrikken wel als ik ze over mijn psychose vertel, maar ik leg dan graag uit was het precies is en hoe het voor mij was. De meeste steun heb ik aan mijn ouders en vriendinnen, maar ook op school en bij de hulpverlening zijn er veel mensen die altijd voor me klaarstaan. Daar ben ik ze ontzettend dankbaar voor.’

Sterker

‘Nu, anderhalf jaar na het begin van de psychose, heb ik het studeren weer opgepakt. Ik woon weer bij mijn ouders en ben begonnen aan een nieuwe studie. Ik kan weer bijna volledige dagen maken en ook mijn cijfers zijn oké. Naast mijn studie doe ik anderhalf uur per week vrijwilligerswerk. Ik krijg medicijnen en heb regelmatig gesprekken met mensen van de hulpverlening, zoals een sociaalpsychiatrisch verpleegkundige of een psychiater. Natuurlijk zijn er nog wel dingen die wat moeizamer gaan. Me concentreren gaat soms nog wat lastig, maar over het algemeen mag ik niet klagen. Ik heb geen last meer van stemmen in mijn hoofd, waanideeën of hallucinaties en kan mijn leven weer leiden zoals ik dat wil. Ik laat me niet meer beïnvloeden door de stem in mijn hoofd. Soms ben ik bang om weer een psychose te krijgen, omdat ik mezelf toen zo kwijt was, maar ergens ook weer niet. Het heeft me gevormd en gemaakt tot wie ik ben. In die zin kijk ik zelfs terug op mijn psychose als een verrijking. Als ik nog een psychose zou krijgen ondanks het feit dat ik medicatie gebruik, dan moet dat gewoon zo zijn. Ook daar word ik uiteindelijk weer sterker van.

LEES OOK:

Bron: issue #4, 2017 | Beeld: Getty, Gareth Fuller – PA Images 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen