Untitled Collage (57)

True story: ‘sinds ik geesten heb opgeroepen gebeuren er gekke dingen’

Begün (20) was als kind al geïnteresseerd in het onzichtbare. Geesten oproepen vond ze interessant en spannend. Ze experimenteerde ermee, maar dat had ze beter niet kunnen doen. Ze kreeg griezelige dromen, zag schimmen en hoorde rare geluiden. Ook al is de laatste keer dat ze ‘glaasje draaide’ al twee jaar geleden, ze hoort en ziet nog steeds vanalles…

‘Ik hoorde continu iemand de trap op en af lopen’

‘Ik was zes toen ik voor het eerst een geest zag. Tenminste, dat denk ik. Ik heb me weleens afgevraagd of het niet mijn verbeelding was. Ik was bij mijn opa en oma met buurkinderen aan het spelen. In de kelder zagen we een man, helemaal in het zwart. Het was een enge, maar ook erg spannende ervaring. De jaren erna bleef dit vooral in mijn gedachten. Toen ik een jaar of dertien was, overleed de vader van mijn vriendin. Zij wilde zijn geest graag oproepen, dus stelde ik voor om glaasje te gaan draaien.’

Glaasje draaien

‘Op internet hadden we opgezocht hoe we dat moesten doen. We hadden briefjes gemaakt met ‘ja’ en ‘nee’ erop, een zonnetje, een maantje, de letters van het alfabet en cijfers van 0 tot en met 9. We draaiden het glaasje en riepen de geest van haar overleden vader op. Het glas begon te bewegen. Ik dacht dat zij het deed, zij dacht dat ik het deed. We stelden vragen. Wie hij was en hoe hij heette. Hoe oud hij was. Of hij nog pijn had. Of hij zijn dochter nog miste. Uit de antwoorden op onze vragen, maakte mijn vriendin op dat het haar vader wel moest zijn. Ze begon hard te huilen. Het glaasje ging toen steeds weer naar het zonnetje toe. Hij wilde blijkbaar niet dat ze verdriet had.’

Ouijabord

‘Ik was in die tijd veel bezig met dit soort dingen. De geestenwereld fascineerde me. Daarmee contact maken gaf me een kick, een soort adrenaline. Ik wilde wel vaker een glaasje draaien. Op een gegeven moment deed ik het wel drie keer per week, met vriendinnen. En ik ging steeds een stapje verder. Ik bestelde een speciaal ouijabord om geesten op te kunnen roepen. Ook in mijn eentje riep ik geesten op. Ik stak kaarsen aan en probeerde contact te maken met mijn opa. Dat had ik achteraf beter niet kunnen doen. Want ik wist toen nog niet dat sommige geesten zich voordoen als een dierbare, maar dat niet zijn. Elke geest kan reageren als je een overledene oproept. Ik had contact gehad, maar met iets of iemand waarvan ik zeker wist dat het niet mijn opa was geweest. En ik had de sessie blijkbaar niet helemaal goed afgesloten, want vanaf dat moment spookte het in huis.’

Lees ook het verhaal van Maaike die zonder dat ze het door heeft haar eigen haren eruit trekt

Schimmen

‘Het was ontzettend eng. Ik zag schimmen en hoorde continu iemand de trap op en af lopen. Beneden lag laminaat en daar hoorde ik steeds voetstappen. Langzamerhand werd ik helemaal gek van angst. Ik nam mijn moeder in vertrouwen. Ze geloofde me in eerste instantie niet, maar na een paar weken had ze door dat het inderdaad spookte in huis. Samen gingen we naar een medium, een vrouw die me door het uitvoeren van bepaalde rituelen probeerde af te sluiten voor de geestenwereld. Want door geesten op te roepen en contact te maken, had ik iets geopend.’

Voorspellende dromen

‘Toch hield het niet op. Zo kreeg ik voorspellende dromen. Toen mijn opa en oma in Turkije op vakantie waren, droomde ik bijvoorbeeld dat ze ruzie maakten. Mijn opa stapte in de auto en kreeg een ongeluk. Ik vertelde het geschrokken aan mijn moeder.  Ze zei dat ik me geen zorgen moest maken. Drie dagen later raakte mijn opa de grip over het stuur kwijt en kreeg hij een ongeluk. Dat was bizar. Had ik dit van tevoren echt gedroomd? Was het mijn verbeelding of kwam het van bovenaf? Ik voelde me ontzettend raar.’

Bang

‘Op mijn achttiende stopte ik met het contact zoeken met overledenen. Het werd me te scary. Inmiddels woonde ik, door problemen thuis, in een jeugdzorginstelling. Daar deden mijn groepsgenootjes in eerste instantie weleens mee met glaasje draaien. Ze geloofden er niet in, dus ik mocht bewijzen dat het echt waar was. Ook daar werd het na verloop van tijd onrustig. De hulp van het medium had niet geholpen. Spullen werden verplaatst. Ik zag nog altijd schimmen en hoorde ook gebonk. Soms was ik zo bang dat ik niet meer onder de deken durfde te komen en oordopjes in deed om alle geluiden maar niet te hoeven horen. Het werd tijd om te stoppen met het oproepen van geesten.’

Lees ook het verhaal van Noëll die zich niet meer veilig voelt in haar eigen huis’

Paranormaal

‘Nog altijd is het niet rustig om mij heen. Inmiddels woon ik op mezelf, maar ook in mijn nieuwe huis gebeuren er regelmatig gekke dingen. Laatst zat ik televisie te kijken en zag ik in mijn ooghoek mijn telefoon ronddraaien. Soms vliegt de deur ineens open. Ik probeer het geen aandacht te geven, want hoe meer aandacht ik eraan geef hoe meer er gebeurt. Het is jammer dat ik, toen ik begon met contact maken met de onzichtbare wereld, de gevolgen daarvan niet goed heb kunnen overzien. Ik ken verhalen van mensen die zulke angstaanjagende dingen hebben meegemaakt, dat ze een einde aan hun leven hebben gemaakt. Gelukkig ben ik tot nu toe sterk genoeg geweest. Het lukt mij nog altijd niet om me voor de onzichtbare wereld af te sluiten, maar ik geloof erin dat het me ooit lukt. Misschien ook omdat ik er toch gevoelig voor ben: ik zie mezelf als paranormaal, begaafd en heldervoelend. Ik raad het niemand aan om te gaan experimenteren met het oproepen van geesten. Je weet niet met welke krachten je inlaat en niet alle geesten hebben goede bedoelingen. Ik spreek en waarschuw vanuit eigen ervaring. En mocht het toch gebeuren dat je het wel doet en een nare ervaring krijgt, praat er dan over en zoek hulp. Het is niet raar of gek.’

Bron: Issue #6, 2016 | Beeld: Gettyimages, Andia 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Gerelateerde artikelen