Marjoleins eerste nacht in een Sydney nachtclub en haar eerste Bondi Barbie?!

Ik was nu ruim een week in Sydney en begon me er langzaam maar zeker een beetje thuis te voelen. Ik was voor het eerst naar school geweest, leerde de stad een beetje kennen, had mijn eerste vriendschappen gesloten en nu was het zover: het was vrijdagavond! Pia (een Frans meisje dat ik had leren kennen op school) ging me deze avond meenemen naar ‘the IVY’, een van de hipste clubs in Sydney. Ik was erg nieuwsgierig en wilde natuurlijk opperbest voor de dag komen. Dus nadat ik mijn nieuwe hippe, maar oh zo nonchalante jurkje had aangedaan zorgde mijn nieuwe hakken voor de finishing touch en was ik klaar om eens flink wat dansmoves uit de mouw te schudden.

De club zag er absolutely stunning uit! Veel wit, in het midden van de dansvloer een levensgrote boom met daarin lampionnen, een vloer van marmer en bloempotten met witte madeliefjes aan de muur. Misschien lastig om je hier een beeld van te vormen, maar het was, kort gezegd: hipper dan hip! Terwijl ik me nog aan het verbazen was, had Pia al twee schandalig dure cocktails voor ons besteld. Er waren deze avond nog wat andere studenten van onze school, dus ik besloot even te gaan socializen. Maar daardoor raakte ik Pia (en zij mij) kwijt. Ik ging haar zoeken en al snel… was ik iederéén kwijt! Inmiddels was the IVY superdruk en leek het onmogelijk om wie dan ook daar terug te vinden. Daarnaast kwam ik erachter dat Australiërs aardig kunnen duwen en dat vooral de vrouwen het flink achter de ellebogen hebben (letterlijk dus). Ik begon het allemaal steeds irritanter te vinden en toen kwam er tot overmaat van ramp een man naar me toe met de gevreesde, meest irritante, stomme, veel te bijdehante opmerking die een man in een kroeg/club/wat dan ook kan maken. Namelijk: Lach eens! Of zoals in Australië nog opgewekter: Smile!. Snappen deze mannen dan echt niet dat er wellicht een reden is dat ik geen sprankelende lach op mijn gezicht heb? Serieus, laat me met rust!

Na Pia nog een half uur gezocht en niet gevonden te hebben was ik redelijk klaar met de avond en besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Daar kwam echter het volgende probleem bij kijken: Ik had met Marie-Eve (een Canadees meisje) afgesproken dat we samen naar huis zouden gaan. Mobiele telefoons kwamen uiteraard niet boven de hippe muziek van de Ivy uit en na tevergeefs nog een poging te hebben gedaan om háár te vinden besloot ik dan maar alleen naar ‘huis’ te gaan. Doodeng vond ik het, want de route van het station naar mijn huis liep door een bos. Toen ik op het perron nog één keer een poging waagde om Marie-Eve te bellen, hoorde ik ineens ‘Hey Marjolein, SO glad I found you, I couldn’t reach you!’ En daar stond de Marie-Eve voor m’n neus!

De volgende dag besloot ik maar eens lekker op het strand te gaan liggen. Na daar met RayBan op m’n neus en Vogue in de hand uitgebreid van mijn verse yoghurt met frambozen en bosvruchten te hebben genoten, besloot ik Pia maar eens te bellen. Het verhaal bleek als volgt: ze had mij de vorige avond ruim een uur tevergeefs lopen zoeken. Toen ze de hoop had opgegeven om mij nog te vinden, was ze haar ‘fling’ Matthew tegen het lijf gelopen. Ze was vijf minuten geleden wakker geworden (het was inmiddels 3 uur ‘s middags!) naast hem!

Daar wilde ik natuurlijk alles over horen. Die avond hadden we een echte Bondi Beach BBQ. Nou ja, dat dacht ik. Er was een barbecue en hij vond plaats in de wijk Bondi, maar van een beach was in deze helaas geen sprake. Gelukkig was er wel sprake van een schattig parkje, leuke nieuwe mensen en ERG lekkere hamburgers. En die échte Bondi BBQ, die zou nog wel komen!

Lees meer over Marjoleins reis hier.