Het vriendje van Marjolein komt haar opzoeken!

De verse McDonalds cappuccino smaakte als een driedubbele espresso. Mijn keel voelde drie keer zo dik als normaal en bij elke slok die ik nam voelde het alsof deze er elk moment weer uit kon komen. Terwijl normaal gesproken het uitschrapen van het laatste beetje melkschuim mijn favoriete onderdeel van cappuccino drinken is, gooide ik m’n beker nu, mét schuim, in de prullenbak. Het was half zes ’s ochtends en ik stond op Jaap te wachten op het vliegveld van Sydney. De zenuwen gierden door mijn lijf. Ik verklaarde mezelf voor gek, maar ik elke keer als ik in de verte een lange jongen met bruine lokken zag, kreeg ik het spontaan warm. Terwijl het wachten een eeuwigheid leek te duren, begon ik me af te vragen wat ik eigenlijk zou doen op het moment dat Jaap door die deuren kwam. Ik ben niet bepaald het type dat dramatisch op haar vriendje af rent.

En toen stond hij opeens voor mijn neus. Na drie maanden was het weer tijd voor de knuffel en kus die ik zó gemist had! Er rolde zelfs een traan (goed, misschien twee of drie) over mijn wang. Jaap voelde nattigheid (sorry, even een woordgrapje tussendoor..) en keek me vragend aan ‘Waarom moet je nou huilen?’. Al snikkend en lachend tegelijkertijd antwoordde ik: ‘Ik vond het gewoon ZO spannend!’. Grinnikend trok hij me nog een keer naar zich toe en toen ik gekalmeerd was, was het tijd om het vliegveld te verlaten. Na een kwartiertje in de taxi voelde het eigenlijk alsof hij heel de tijd al bij me was geweest. Het was meteen weer ouderwets vertrouwd!

Het was fantastisch om Jaap de Botanical Gardens, Opera House en Harbour Bridge te laten zien, maar nog specialer was het tonen van mijn persoonlijke Sydney highlights. We namen foto’s van het huis waar ik bijna twee maanden gewoond heb, liepen de kustroute die ik vaak rende, gingen naar mijn favoriete cafeetjes, dronken een koffie op ‘mijn’ bankje met uitzicht op Harbour Bridge en ik stelde hem voor aan mijn vriend de fruitman, Lutra. De twee dagen daarop liet ik Jaap de rest van de stad zien, stelde hem voor aan Aasha, Noodles and Catherine (de bewoners van mijn logeeradres de dagen voor Jaap in Sydney arriveerde), gingen we heerlijk uit eten, praatten veel, genoten van de stad en onze schandalig luxe hotelkamer (we vonden zelf dat we dat na elkaar drie maanden niet te hebben gezien wel verdiend hadden) en van elkaar! Voor we het wisten was de voorlopig laatste Sydney-avond aangebroken.

De volgende ochtend zou onze gezamenlijke trip door de rest van Australië beginnen. Toen ik na een moeizame taxirit (de chauffeur probeerde om te rijden, maar daar trapte ik als Sydney-kenner natuurlijk niet in) eindelijk naast Jaap in bed lag, kroop ik dicht tegen hem aan en rook stiekem even aan zijn haren. Wat was het fijn dat hij eindelijk hier was! Ik glimlachte tevreden; ik had zo’n voorgevoel dat dit gezamenlijke deel van de Australië-trip wel eens meer dan fantastisch zou kunnen worden!