Het is bijna zover: Marjolein gaat weer terug naar Nederland.

Jaap en ik hadden wel heel erg uitgekeken naar dit laatste uitstapje. Over deze trip had namelijk iedereen het: de driedaagse zeiltocht over de Withsundays: het gebied in het Great Barrier Reef waar de witste stranden ter wereld verborgen liggen.

Na een korte introductie door captain Marc . werd het anker gelicht en de zeilen gehesen en we vertrokken! Terwijl ik met mijn voeten over de rand van onze boot naar het knalblauwe water staarde, hoorde ik naast me een enthousiast ‘Oh my God, I’m having another ‘Wow I’m in Australia moment’’. Ik keek lachend opzij en vertelde Kate ‘from Conneticut’ dat ik precies wist wat ze bedoelde. We hoorden elkaar uit over Nederlandse en Amerikaanse stereotypen en ik moest heel hard lachen toen ze zei dat ze eind april naar Nederland wilde komen omdat de tulpen dan blijkbaar op hun mooist zijn (nooit geweten!). Terwijl Kate en ik vrolijk verder kletsten, hield ik vanuit mijn ooghoeken Jaap in de gaten die meehielp de zeilen te hijsen en die stiekem in zijn polo, korte broek en met zijn haren in de wind, best leuk thuis stond in het hele zeil plaatje…

Na ongeveer anderhalf uur zeilen, was het tijd voor een pauze. De snorkelgear werd tevoorschijn gehaald. Alsof de verschrikkelijke maskers in combinatie met enorme flippers nog niet lelijk genoeg zijn, mochten we ook nog stingersuites aantrekken. Deze pakken moesten ons beschermen tegen een eventueel verdwaalde kwal, want hoewel het niet het seizoen is, weet je natuurlijk maar nooit! De pakken waren afzichtelijk, maar daarom ook erg grappig! Toen we allemaal uitgelachen waren gingen we te water, op zoek naar Nemo.

200 vissen en heel veel koraalrif later vonden we het mooi geweest. Op het dek stond inmiddels een grote schaal nacho’s met gesmolten kaas, chilisaus en guacamole klaar. Enthousiast vielen we aan om vervolgens tot de ontdekking te komen dat het avondeten nog op het fornuis stond. Kortom, er werd op deze trip goed voor ons gezorgd! ’s Avonds werd er nog wat gedronken en gekletst en toen was het tijd voor… de meest onrustige nacht ooit! Jawel! Zo romantisch als slapen op een zeilboot in een haven in Australië misschien klinkt, zo weinig komt er van slapen terecht. Ten eerste lig je op een te klein laken dat steeds wegschuift omdat het matras van leer is. Ten tweede klinkt het alsof je in een hele grote, ondergrondse badkuip bivakkeert. Ten derde ben je voortdurend aan het schommelen en ten vierde is het klein, heel klein! Toen we de nacht na veel draaien, zuchten en steunen hadden overleefd was het gewoon een opluchting om bij het ontbijt aan te schuiven.

Vervolgens op naar Whitehaven Beach: het witste strand ter wereld. Ongelooflijk mooi zoals de verschillende kleuren van donker- tot azuurblauw en van heel lichtblauw tot uiteindelijk de spierwit in elkaar overliepen bij de zee. Er werden uitgebreid foto’s genomen en toen besloten we met de hele groep eens te gaan voelen of het zand inderdaad zo zacht was als werd beweerd. En jawel! Maar… Hoewel het witte zand waanzinnig zacht was, werden we door de harde wind volledig gezandstraald! Na een half uur koppig te zijn blijven liggen (je ligt immers niet dagelijks op het witste strand van de wereld) waren we er wel klaar mee en zochten een aanzienlijk minder mooi, maar ook minder winderig strandje op en genoten daar nog even van de zon.

Even later gingen we weer aan boord en begonnen aan de zeiltocht van ons leven. Op volle zee, met volle wind voeren we 17,2 knopen per uur (dat is blijkbaar heel hard). Beetje jammer was dat ik inmiddels zeeziek benedendeks in mijn kleine kamertje lag en samen met alle bagage steeds van de ene naar de andere kant van de boot schoof.

De derde dag kwam het afscheid eraan. Nadat ik eerst nog even aan het roer stond van ons schip (echt super cool)! Diezelfde avond stond ik op het balkon van het appartementje waar Jaap en ik sliepen van het uitzicht te genieten. En terwijl Jaap al glimlachend op me afliep, liep er over mijn wang plotseling een traan. Het drong ineens keihard tot me door dat de vakantie bijna voorbij was De arm van Jaap maakte een hoop goed en door m’n tranen kwam een glimlach, toen ik nog eens naar het prachtige uitzicht en mijn lieve vriendje keek. Ach, dadelijk in het Nederlandse zou één van die twee er nog steeds gewoon zijn! Ik veegde m’n tranen weg en liep met Jaap naar binnen, klaar om lekker uit eten te gaan en voor een waardig afscheid te zorgen van mijn geweldige avontuur en het fantastische Australië!