Deel 1 van Marjoleins avonturen in Australia!

Goed! Daar ga ik dan; op naar Australië! Ik heb het deze week vaak gehoord: ‘Oh wat dapper, helemaal alleen naar de andere kant van de wereld.’ Alle complimenten heb ik met brede glimlach in ontvangst genomen. Maar eigenlijk vind ik het zelf allemaal helemaal niet zo spannend… Al moet ik wel zeggen dat ik mezelf best wel een béétje stoer vind. Dat wil zeggen… Tot vanochtend!

Om 03.00u stond ik samen met mijn vriendje Jaap op, klaar om het grote avontuur te laten beginnen. Tas achterin en met z’n tweeën in de auto naar Schiphol. Tot zover ging het allemaal helemaal prima! Zelfs toen ik mijn nieuwe BFF (aka mijn intens lelijke knalpaarse backpack mét Nederlandse vlag) in ging checken en de grondstewardess me vroeg of ik zeker wist dat m’n visum goed was aangevraagd, omdat ze hem even niet kon vinden in de computer(!), bleef ik uiterst kalm. Normaal was ik al drie keer in paniek geraakt en hadden de nodige tranen al over m’n wangen gerold. Maar dit keer niet! Dit was namelijk mijn missie, mijn reis en ik ging dit gewoon doen! Dus pakte ik de e-mail bevestiging erbij en bleef geduldig wachten tot de stewardess zei ‘Oh ja, hier heb ik hem’. Adem in, adem uit; eerste crisis bezworen!

Na mijn paarse vriend (de backpack) te hebben uitgezwaaid, gingen Jaap en ik nog even koffie drinken bij de Starbucks en daarna liepen we rustig terug naar de vertrekhal. Tot zover: nog steeds niks aan de hand, alles verliep vlekkeloos… Maar toen, toen was het moment daar: het moment om afscheid te nemen. Van de o zo dappere, ontzettend stoere, ‘ik-klaar-dit-klusje-wel-even-Marjolein’ was ineens vrij weinig (lees: niks) meer over. Dikke tranen (in de beste films krijgen ze ze niet zó geproduceerd!) liepen over m’n wangen en toen Jaap en ik elkaar omhelsden kon ik hem niet meer loslaten. Het ging gewoon echt niet! Ik dacht eigenlijk altijd dat wij hier allebei vrij nuchter in waren. Het is maar drie maanden en dan komt hij waarschijnlijk zelfs naar me toe! Maar we maakten er een waardig Schiphol-drama van! De brief die Jaap spontaan uit z’n broekzak trok en ik pas in het vliegtuig mocht lezen maakte het drama compleet. Hello, Goodbye zou trots op ons zijn geweest! Toen ik het dan toch voor elkaar had gekregen om me van hem los te maken, liep ik richting de ‘boarding pass mevrouw’. Ik glimlachte door mijn tranen heen en probeerde te communiceren ‘Ja, ook ik ben zo’n dramatisch kind. Jij ziet dramaqueens zoals ik waarschijnlijk dagelijks, maar ja, wat doe je eraan?!’. Met een stalen blik bekeek ze me vluchtig van top tot teen en mompelde ‘Fijne vlucht’. Nou zeg, Gevoelloos, met de hoofdletter ‘G’!

Eenmaal voorbij de poortjes zwaaide ik nog een keer naar Jaap en gaf een handkus (wat was er met me aan de hand? Zulke cheesy dingen háát ik normaal gesproken!). Ik veegde mijn tranen weg en smste ‘Update 1 van mijn grote reis Down Under: Ik hou van jou!’. Diepe zucht en op naar de parfum! Terwijl ik de nieuwste DKNY rook, hoorde ik mijn eigen vertrouwde sms-toon ‘Ik ook van jou, ook ik moest net even huilen. Goede reis lief!’. Ja hoor, daar ging ik weer! Iemand een dweil? Ik besloot me naar de zonnebrillen te verplaatsen. Niet dat dat hielp, die prijzen zijn namelijk (zelfs tax free) ook om te janken. Maar goed. Terwijl ik glazig naar de nieuwste Ray-Ban stond te kijken besefte ik me dat ik over dit intense drama vandaag of morgen (of elke andere dag binnen nu en vier maanden), niet eens verslag kon uitbrengen aan een vriendinnetje. Van de tough chick die vanochtend van huis was vertrokken, was nu écht niks meer over. Ik voelde me ongelofelijk, intens alleen!

Twee uur later werd ik met dikke ogen wakker in het vliegtuig, ik keek uit het raampje en was getuige van een prachtige zonsopgang. Langzaam verscheen er weer een glimlach op mijn gezicht. Toen ik vervolgens ook nog de vliegtuigcrew aan het lachen kreeg (wat zijn Britten toch leuk!) kwam de fabulous backpack girl in mij weer een beetje naar boven. Op de tussenstop op London-Heathrow ging ik bij de gate zitten wachten. Ik keek naar het bord waarop stond ‘Sydney 11.05u’. Voor de tweede keer vandaag verscheen er een glimlach op m’n gezicht en dit keer kreeg ik ook nog vlinders in m’n buik. Ik dacht: ‘Laat dat vliegtuig maar vertrekken!’. G’day mates! Bring it on!’

Wie is Marjolein? Lees het hier!