Marjolein gaat ook op zoek naar cultuur in Australia.

‘Wauw!’ Was het enige dat ik kon uitbrengen nadat Pia en ik even stilzwijgend naast elkaar buiten hadden gestaan. We stonden voor het Australian Centre of Photography in Sydney en hadden daar zojuist een expositie van Zed Nelson (onthoud die naam!) bezocht.

Het onderwerp van de expositie was verre van origineel en al ontelbare keren in tijdschriften, krantenartikelen, praatprogramma’s, documentaires enz. enz. aan bod gekomen: de schoonheidsstandaard van dit moment. Ondanks het onoriginele karakter werden zowel Pia als ik door deze expositie opnieuw aan het denken gezet. Het was een foto-expositie, die inging op het belang van uiterlijk in onze maatschappij en hoe belachelijk tegenstrijdig en overgewaardeerd dit af en toe is.

Pia en ik hadden het erover welke foto’s het meeste indruk op ons maakten. Een Amerikaanse ‘Miss’ van 9 jaar oud hadden we ook al op tv gezien. De ongelukkige blik waarmee het meisje je rechtstreeks aan keek, maakte me een beetje verdrietig. Daarnaast was er de foto van een gesluierd Iraans meisje van 15 met haar neus in het verband… Ze had zojuist een neuscorrectie laten doen en Iran is volgens het onderschrift bij de foto, het land met de meeste nose jobs ter wereld. Bizar!

Schoonheid blijft een intrigerend onderwerp. Elk meisje dat ik ken is op heel kritisch bezig met haar uiterlijk, en dan vooral het figuur. Veel meisjes die ik ken hebben er last van. Wanneer ze teveel chocolade hebben gegeten voelen ze zich plotseling te dik en durven dat ene strakke truitje niet meer aan. Daarentegen kan een complimentje een dag maken en ons zelfvertrouwen enorm laten stijgen.

En eerlijk is eerlijk, zo nu en dan ben ik één van die meisjes. Ik hoopte het hele uiterlijkgedoe wat los te kunnen laten in Australië. Niks blijkt minder waar; in tegenstelling met de muffins en milkshakes die overal (echt OVERAL) verkocht worden, is mooi en dan met name dun zijn priority number one’ in Sydney. Op Bondi zie je bijna alleen maar rennende, yoga-ende en opdrukkende mensen, Australian girls laten constant zien ‘what they’ve got’, maar op een vervelende manier (lees: überkorte rokjes met veel te ordinaire hakken. Volgens mijn lerares is dit om de schooluniformen te compenseren). Daarnaast vliegen de nepborsten je om de oren en kom je een club alleen in als je er, in de ogen van de doorbitch, representatief genoeg uitziet. En geloof me: die lat leggen ze hier in Australië net iets hoger dan in ons nuchtere Nederland.

Zelf ga ik ook vaak rennen, let ik op mijn eten en (shame on me!) vorm ik vaak op basis van uiterlijk een eerste oordeel over iemand. Maar ik besef me maar al te goed dat dit hele uiterlijk niets uitmaakt of dat in ieder geval niet zou moeten doen!

Voorbeeld: er verbleef een homokoppel in ons huis in Sydney: een Japanner en een Amerikaan. Beiden hadden niet vooraan gestaan bij het uitdelen van schoonheid en behoorlijk wat kilo’s mee te slepen. Maar toen ik met ze in gesprek raakte, bleken het de meest inspirerende mannen te zijn die ik ontmoet had in Sydney!