Noëlla’s nieuwe coupe

Als er iets is waar ik intens gelukkig van word, is het een bezoekje aan de kapper. Ik was toe aan iets nieuws, iets fantastisch, iets roods… En dat werd het!
 

Eén keer in de zoveel tijd krijg ik het enorm op mijn heupen. Dit houdt in dat ik mezelf eruit vind zien als een verlepte zwerver. En 9 van de 10 keer komt dit doordat mijn haar als een zielige pluizenbos langs mijn gezicht hangt. Vreselijk! Ik kan er dan nog zo hard tegenaan make-uppen, maar op een gegeven moment is het gewoon klaar. Alleen een vers geverfde en -geknipte coupe kan mij dan nog redden. Weg met die dode puntjes en die afschuwelijke, verwassen kleur. Walgelijk! Ik leek wel een tokkie.

Gisteren pleegde ik dus een noodoproep naar de kapper en vroeg ik of zij mij alsjeblieft zo snel mogelijk konden omtoveren van zwerver naar stoot. Ik kon meteen langs komen. Yes! Ik nam plaats in de kappersstoel en mijn kapster vroeg: ‘Vertel, wat kan ik voor je doen?’ Ik zei: ‘Knip zo snel mogelijk mijn oude, vertrouwde pony terug, doe iets aan mijn uitgroei en gooi er een toffe kleur doorheen. Ik wil weer knap zijn.’

Voor ik het wist zat ik in de folies, onder een eng, buitenaards apparaat met stralingen enzo. Whatever, mijn haar werd er rood en mooi van, dus ik vond het wel prima. Even een half uurtje chillen met een thee’tje en een tijdschrift en toen mocht ik alweer naar de wastafel. Ik kreeg een goddelijke hoofdmassage, de verf werd eruit gespoeld en ik was nog maar een paar stappen verwijderd van mijn nieuwe, knappe spiegelbeeld. 

Honderden heerlijke haarspulletjes werden er in mijn haar gesmeerd en vervolgens werd mijn nieuwe coupe prachtig in model geföhnd. Tot slot werd er nog even vlug een stijltang doorheen gejetst voor een piekerig effect, want daar hou ik van. 
 

Opgelucht verliet ik de zaak, want ik had geen dag langer kunnen rondlopen met mijn monsterlijke uitgroei. Ik ben weer een blij mens, dus ik zeg: hallo mijn geliefde pony, hallo knalrode lokken en welkom terug zelfvertrouwen. Zwerver? Waar? 

Liefs,
Noëlla