Lees in Nina’s nieuwste blog hoe zij de trein naar Parijs mist en op zoek gaat naar de ware. Vier kandidaten later weet ze het zeker: ze heeft haar trein niet voor niks gemist!

Toen ik zondagavond ruim op tijd op het station in Roermond aankwam, trok ik wit weg. Tien minuten vertraging, en dat terwijl ik in Maastricht maar zes minuten overstaptijd had! Aangezien dat de laatste trein naar Parijs was, ben ik maar weer terug naar huis gegaan met mama.

Balen, maar niks aan te doen. Op de terugweg naar Roermond zei ik tegen mijn moeder: “Dit moet het lot zijn geweest. Ik weet zeker dat ik door deze gemiste trein de ware tegenkom!” Vol overtuiging ging ik op zoek.

De eerste kandidaat was de wegwerker die we nog geen tien seconden na deze uitspraak voorbij reden. Helaas reden we met honderdtwintig over de snelweg en konden we niet echt stoppen. Jammer, ik weet zeker dat hij een mooi karakter heeft.

Kandidaat twee was de meester van mijn neefje die ik, aangezien ik toch in de buurt was, naar school heb gebracht (mijn neefje dan hé, niet de meester…). Afgezien van het feit dat hij de meester van mijn neefje is, is hij ook nog eens ver over de vijftig en dus een beetje te oud voor mij. Wij danken U, kandidaat nummer twee.

Dit brengt ons bij kandidaat nummer drie, mijn buurman in de trein naar Parijs (deze keer wél gehaald). Een oudere Indische man met lange, zwarte haren. Overigens niet boven op zijn hoofd, omdat hij al een beetje kaal werd. Nog erger was dat deze man rook alsof hij drie dagen terug de marathon had gelopen en zich daarna vergeten was te douchen. Moet je je voorstellen wat ik een fijne reis heb gehad…

Ten slotte kandidaat nummer vier, mijn uiteindelijke absolute keuze, die ik in diezelfde trein ben tegengekomen. Deze man zat schuin tegenover mij. Nouja zat, hij lag languit uit te buiken. Zijn witte doorschijnende bloesje stond op springen en zijn dikke buik, bedekt in een tapijtje van borsthaar, was te zien door de knopen heen. Zijn lange zwarte colbert met gouden knopen maakte zijn outfit helemaal af. Maar, dat was nog niet alles! Zijn grijze haren (van wat er nog van over was) golfden over zijn schouders. Met deze man in mijn vizier wist ik het zeker: ik had mijn trein niet voor niks gemist.

Dus helaas voor jullie mannen, geef de hoop maar op want mijn hart is al gestolen!

Liefs,
Nina
www.ninakatherina.punt.nl