Een van de leukste dingen van het au pair zijn, is dat ik ontzettend veel mensen ontmoet. Sommigen zie ik nooit meer terug, met sommigen houd ik contact en weer anderen ben ik mijn vrienden gaan noemen.Ik heb zien komen en zien gaan, de meesten heb ik uitgezwaaid met een glimlach en veel mooie herinneringen. Maar met deze “Au Revoir” heb ik toch wel wat meer moeite…

Neeltje is de eerste au pair die ik hier ontmoet heb. De naam zegt het al, lekker Hollands. Heerlijk om gewoon mee te kletsen, maar nog beter om echt bij uit te spuien bij een rotdag. In het Engels is het toch lastiger om uit te razen, laat staan in het Frans. Al snel was er tussen ons een klik toen het duidelijk werd dat we allebei liever onze eigen weg gingen, in plaats van met de groep mee te gaan. Toen bleek dat we nog geen vijf minuten van elkaar af woonden, was dat natuurlijk helemaal prachtig!

Museumpje pakken, lekker lunchen, wijntje drinken, samen struinen door de stad. Wij waren, zoals ze dat in het Frans zeggen: “les filles de la bonne vie”. Sinds ik Neeltje ken, ken ik ook een nieuw begrip: “Stappen à la Nina en Neeltje”. Dit begrip is moeilijk in woorden uit te leggen. Maar degenen die met ons mee zijn geweest, zullen begrijpen wat ik bedoel. Als ik het dan toch moet beschrijven zou ik in een woord zeggen: Super!

Ja, Neeltje en ik hebben veel avonturen meegemaakt. Van samen Parijs ontdekken en samen crèpes maken, tot samen op de bar dansen. Bij haar kon ik schreeuwen, lachen, n’importe quoi! We did it! Jammer genoeg zit haar tijd er hier weer op, Neeltje gaat weer terug naar Nederland.

Lieve Neeltje, ik wil je bedanken voor de super tijd die we hier hebben gehad. Zonder jou zou mijn eerste half jaar zo anders zijn geweest! Ik zeg dan ook zeker niet “adieu”, maar met alle plezier: “au revoir ma chère Neeltje”!