Gratis broeken, woohoo!

Normaal gesproken ben ik niet zo van de merkbroeken. Waarom zou ik een peperdure jeans van een merk als Levi’s kopen als een goedkope en merkloze broek net zo goed zit? Ik, als arme student zijnde, zou nog niet eens de rechterpijp van zo’n merkbroek kunnen betalen. Geef mij maar gewoon een simpele jeans van €7.

Maar een merkbroek die gratis is, dan krijg je me aan het twijfelen. En dat was deze week precies het geval. Het merk Cheap Monday, waar broeken gemiddeld zo’n hele dag werken kosten, bestond namelijk 10 jaar. En dat betekende een cadeautje. Als je om 10:00uur precies op vrijdagochtend op het Museumplein in Amsterdam stond, kon je één van de gelukkigen zijn die met een gratis Cheap Monday broek naar huis ging. En zo’n actie kan een gierige student als ik natuurlijk niet afslaan.

Helaas voor mij had ik gewoon een schooldag. En dus moest ik kiezen. Wilde ik de perfecte student zijn met cheapass broeken, of wilde ik in een dure merkbroek lopen met slechte studiecijfers? Die keuze was voor mij vrij makkelijk. School gaat altijd voor.

Alhoewel, bijna altijd. Want op het moment dat ik de klas binnenwandelde en constateerde dat er een minuscule opkomst was, kon ik wel janken. Daar zat ik dan, met zes andere leerlingen te luisteren naar een college dat helemaal nergens over ging. Ik kon mijn frustratie niet meer voor me houden, evenals een klasgenootje van mij die ook een belangrijke les boven een dure merkbroek had verkozen. Samen zuchtten en steunden we in koor, totdat mijn docente vroeg wat er in godsnaam aan de hand was. Nadat we ons dilemma voor hadden gelegd stelde ze ons gerust met het feit dat die broeken toch foeilelijk waren. En haar les was veel belangrijker, natuurlijk. Not.

Ondertussen tikte de tijd veel te snel door. Het was inmiddels al 10 over half 10 toen ik fluisterend aan mijn klasgenootje vroeg wat de docente zou doen als we ineens de klas uit zouden stormen voor een broek. 'Als we nú gaan, redden we het misschien nog net!' Uiteindelijk bleken we net iets te hard en te lang tegen elkaar te fluisteren, want op een gegeven moment legde mijn docente de les stil en zei: 'Ach, ga toch gewoon die broeken halen!' Dat lieten we ons geen twee keer meer zeggen. Binnen 10 seconden waren we het klaslokaal uitgestormd, de verbouwereerde gezichten van onze klasgenoten achterlatend.

Als een stelletje bezetenen renden we het schoolgebouw uit. We hadden nog precies een kwartier om op de plaats van bestemming te komen. Gelukkig stond onze beste vriend a.k.a. de tram al op ons te wachten. Binnen no-time stonden we op het Museumplein. Eerst vroegen we ons nog af waar we precies op het plein verwacht werden, maar na een snelle blik was deze vraag al snel beantwoord. Honderden meisjes en tientallen jongens stonden te dringen bij een stand waar heel groot Cheap Monday opstond. Dit was geen plek waar broeken gratis weggeven werden, dit was oorlogsgebied. En ik bevond me er middenin.

Vijf, vier, drie, twee, een, go! Na het startsein begon het gevecht. Ik werd meteen naar achter getrokken en naar voren geduwd. Ik voelde me als een bolletje deeg dat hardhandig gekneed werd in de juiste vorm. Meiden schreeuwden het uit en broeken vlogen over de menigte. Ik wist dat de mensheid af en toe best teleurstellend kon zijn, maar zo’n chaos had ik nooit verwacht. Mensen hadden alles over voor een broek. Alles. En terwijl ik nog steeds gekneed werd, vroeg ik me af of ik ooit zo’n broek zou bemachtigen.

En dat deed ik. Ik was een strijder, ik kon deze menigte aan. Met die gedachte besloot ik terug te vechten. Ik duwde iemand aan mijn linkerkant, gaf iemand een dodende blik aan de rechterkant en gooide mezelf naar voren. Ik was niet voor niets mijn les uitgestormd. Voordat ik het wist stond ik vooraan en schreeuwde ik mijn kledingmaat naar een uitdelende broekenman met een hipsterbaard. Ik kreeg een zwarte broek in mijn handen geduwd en slaakte een strijdkreet.

Ik worstelde mezelf de menigte uit met een lach op mijn gezicht. Ik had zojuist een merkbroek gescoord waarvoor ik niks hoefde te betalen. Samen met mijn klasgenootje staarde ik nog een paar minuten naar de chaos waar ik één minuut geleden nog instond. Het was ons gelukt. Ik voelde me als een krijger na een succesvolle jacht. Ik had mijn prooi gevangen en kon met een trots gevoel weer terug naar mijn thuisfront: Mijn klas met in totaal zes leerlingen. Maar wat zouden ze trots op ons zijn.

Dat gevoel van overwinning verdween al snel als sneeuw voor de zon toen ik mijn broek ging passen. Ik kon het niet geloven. Hij was te klein. Ik had een merkbroek van €70, die ik nooit aan zou kunnen omdat hij te klein was. Mijn klasgenootje had ook een gebrek aan geluk, want zij had zojuist een unisex broek gescoord. Je weet wel, zo’n broek die net te wijd is voor een vrouw en net te strak zit voor een vent. Ach, had ik in ieder geval weer motivatie om gezond te gaan eten. Geef mij maar gewoon merkloze broeken.

Tot volgende week! 

Liefs, 
Bente