Een nieuw avontuur

Vanaf het moment dat ik een pen vast kon houden en mijn eerste hanenpoten op papier zette was ik er al mee bezig, schrijven.

Het begon natuurlijk met honderd exemplaren van dagboeken die ik nooit volschreef, omdat ik het weer vergat. 

 

Vele jaren later zette ik nog steeds even graag woorden op papier en vandaar dat ik blogs begon te schrijven.

Nu, weer een paar jaar later, werd het tijd voor de volgende stap. Het schrijven van een langer verhaal, en misschien zelfs wel een boek. Maar waar begin je?

Op een dag kwam ik thuis van een lange dag en besloot ik in een opwelling om me in te schrijven voor een cursus Boek schrijven. Gisteren was de allereerste dag. Wat ik ervan vond? Pretty awesome.

De tocht ernaartoe was voor mij al behoorlijk spannend. Ik ben een enorme planner, dus toen ik zag dat ik op tijd aanwezig moest zijn voor het registreren van de papieren besloot ik een uur eerder te vertrekken, zodat ik zeker op tijd zou komen, mocht ik verdwalen.

Uiteindelijk had ik zelf ook wel kunnen bedenken dat ik het gebouw makkelijk kon vinden, aangezien ik een half uur lang heb uitgezocht hoe ik moest lopen. En dus was ik maar liefst drie kwartier te vroeg. Hooray.

Kennelijk ging niemand in zijn eentje naar een cursus, want ik was zowat de enige zonder partner om mee te roddelen, te lachen of te stoeien (ja, dat gebeurde echt).

Ik voelde me nou niet bepaald als een vis in het water en besloot maar gewoon rondjes te gaan lopen door het gebouw. Hier stopte ik al snel mee toen de receptionist me raar aan begon te kijken, iedere keer als ik weer langs liep. Gelukkig was de wc ook een prima plek om te vertoeven.

Eenmaal in het lokaal aangekomen was ik even vergeten dat de cursus niet in het Nederlands, maar in het Engels was. Oh jee. Daar stond ik dan, mezelf hakkelend voor te stellen in gebrekkig Engels.

In plaats van rondjes lopen door het gebouw had ik dit misschien van te voren moeten oefenen. Het viel ook niet mee dat de rest wel perfect Engels kon, ook al kwamen ze uit landen als Duitsland, Israël en Brazilië. Ik heb Nederland weer perfect vertegenwoordigd. Not.

Gelukkig kon het niemand iets schelen dat mijn woorden totaal verkeerd werden uitgesproken. Ik heb enorm genoten van alle verhalen van over de hele wereld. Zo had het Arubaanse meisje naast mij, een paar jaar geleden nog nooit sneeuw gezien. De eerste keer dat ze het zag was ze totaal overrompeld. Ik citeer: 'What the heck is that white stuff?!'

Toen werd het tijd om te beginnen met de les. We moesten ons idee voor een boek samenvatten in honderd woorden. Uiteindelijk moesten we zoveel woorden schrappen dat er nog maar één zin van zeven woorden overbleef. Dit moest de kern van je verhaal zijn.

Natuurlijk moesten we om de beurt deze zeven woorden oplezen voor de rest van de groep. Iedereen had behoorlijk dramatische zinnen als: 'Why did the woman commit suicide' en 'A girl explores a world where she doesn’t fit in'. De jongen uit Brazilië hield kennelijk niet van dit soort boeken, want de kernzin van zijn idee was: 'Two guys cooking spaghetti on a stove'. Iedereen begon ontzettend hard te lachen, waarop de leraar zei: 'Boy, we need to work on that one, I guess.'

Precies op dat moment, toen iedereen hard aan het lachen was met elkaar, besefte ik dat ik de goede keuze had gemaakt. Ja, ik vond het heftig om me in te schrijven voor zo’n cursus, en ja ik vond het eng om me bloot te geven aan mensen die ik niet kende. En dan heb ik het nog niet eens gehad over mijn hakkelige Engels. Maar om samen te zijn met een groep mensen van over de hele wereld die allemaal hetzelfde willen, dat is geweldig. Ik kan niet wachten op de volgende cursusdag.