Maar waarom eigenlijk?

Ik had gezworen dat ik het niet zou doen, ik had mezelf een eed afgelegd. No way dat ik tussen allerlei zuiplappen, overdreven dansende, vechtgrage jongeren ging staan in een bloedhete kroeg die de meest verschrikkelijke deuntjes draaide.

Ik vertikte het. Maar na dik 4 jaar volhouden heb ik de zware strijd verloren. Het was een zaterdagavond, en ik ging voor het eerst dansjes doen na middernacht. Zonder alcohol, dat wel.

Voor alles moet een eerste keer zijn. En helaas gold dat ook voor je debiel gedragen in een kroeg, waar ik dus echt de ballen niet van snapte. Waarom zou je je huis verlaten op een tijdstip waarop je normaal gesproken als een burrito in je dekens rolt? Waarom zou je je hersenen pijnigen met muziek die je toch niet leuk vindt? Waarom zou je met honderden anderen dansen in zo’n heet gebouw waar je eigenlijk niet eens plek hebt? Dat doen sardientjes in blik toch ook niet? Die hebben het al krap genoeg.

Voor een vriendin in nood meegaan? Dat begrijp ik daarentegen wél. Dus toen zij me een enorme smeekbede deed om mee te gaan, zodat ze niet helemaal alleen was, kon ik geen nee zeggen. Ja, ik probeerde het. Maar op het moment dat zelfs mijn moeder zich ermee ging bemoeien – ‘Als je vanavond niet gaat, benoem ik je tot een 60-jarige vrouw met favo hobby als breister’- zei ik datgene wat ik nooit zou zeggen. Ja.

Daar stond ik dan, in een ‘nachtclub’ met vier verdiepingen en een overenthousiaste dj. Als een sardientje in een blik dat zo gek in zijn vissenhoofd was om dansjes te doen in een al krappe ruimte, vol rook en andere gestoorde sardientjes. Zie je wel? De muziek sloeg nergens op, ik had het bloedheet in mijn leren jas (grote fout die groentjes als ik nog maken) en na de vierde schouderbeuk door een dronken gast wilde ik bijna gaan slaan. Gelukkig ben ik zo niet opgevoed.

Ik stond op het punt om naar huis te gaan om mezelf alsnog te transformeren tot burrito, tot mijn gebeden gehoord werden. Taylor Swift schalde door de speakers en al mijn vriendinnen trokken me de dansvloer op. Ik besloot 1 minuut te blijven, maximaal. Waar ik de eerste 10 seconden nog als een stijve plank tussen al mijn losgeslagen vriendinnen stond, ging ik de laatste seconden helemaal los.

Mijn bos haar ging alle kanten op, ik had mijn armen niet meer onder controle, mijn benen volgden op een malle manier het ritme en ik lachte zowaar. Ik lachte! Het feit dat ik met een big smile op die vloer stond kregen mijn hersenen maar niet verwerkt. Vond ik dit malle gedoe leuk? Wat?

De maximale 1 minuut liep uit tot zo’n 2 uur langer, en toen ik hoorde dat het tijd was om naar huis te gaan, wilde ik protesteren. Ik vond het heerlijk om als een losgeslagen gek te dansen op de stomste deuntjes, ik hield van die gekmakende lichtflitsen, ik omarmde vochtige dampen en ik vond het heerlijk om een gestoord sardientje te zijn. En dat allemaal zonder een druppel alcohol. Wanneer mag ik weer?