‘Al snel reed ik achteruit in plaats van vooruit’

Weten jullie nog dat ik vertelde over mijn verblijf in het oord van de ouden? Mijn vriend en ik werden dan wel omringd door mensen die gemiddeld ouder dan 80 zijn, maar dingen als potjes schaken en jeu de boules hebben we absoluut niet gedaan. Sauerland staat namelijk ook bekend om de mooie omgeving. Vooral de prachtige bergen. En hoe kun je die beter bekijken dan met de fiets?! Maar dat was misschien achteraf toch niet zo’n goed idee…

Bij het krijgen van mijn fiets in de winkel kreeg ik al zo’n voorgevoel dat dit niet makkelijk zou worden. De maatschappij verwacht kennelijk niet dat vrouwen ook wel eens mountainbiken. Mijn fiets was namelijk zo gebouwd dat ik bijna onmogelijk mijn been over de hoge stang kreeg. Het enige waar ik op dat moment aan kon denken was om braaf op mijn zadel te blijven zitten en er vooral niet vanaf te glijden. Ouch…

Dat voorgevoel werd al snel bevestigd toen ik de fietskaart in mijn handen kreeg. Vanuit ons dorp kon je alleen de rode piste pakken (ja, zelfs voor mountainbiken heb je pistes). Dat hield in dat je gedurende 40 km bergje op, bergje af moest. Stoer als ik op dat moment was met mijn mannelijke fiets zag ik daar natuurlijk geen probleem in. Die kilometers had ik zo voor elkaar. Appeltje eitje.

Dat machtige gevoel hield ik vast, totdat ik de bocht om fietste. Ik stond oog in oog met de allereerste 200 meter van de fietsroute, en werd er niet bepaald blij van. De weg die ik af moest leggen lag vol met kiezelstenen en liep regelrecht omhoog. Vol goede moed fietste ik het eerste deel van de helling op, maar al snel reed ik achteruit in plaats van vooruit. De helling was veel te stijl, en dus moest ik de weg al snel lopend afleggen. Welke slimmerd heeft deze fietsroute ooit bedacht? En ik moest nog zo’n 39,9 km.

Laten we zeggen dat die ene steile helling pas het begin was. In totaal hebben mijn vriend en ik zo’n 1000 meter omhoog gefietst in de bloedhete zon. Helaas was dat niet ons enige obstakel. Na 500 meter naar beneden te hebben gefietst, kwamen we erachter dat we verkeerd waren gereden. De enige manier waarop we terug naar huis konden, was terugfietsen. Of kan ik beter zeggen teruglopen? Want de helling terug omhoog was zo stijl dat fietsen geen optie was.

Uitgeteld en totaal gedehydrateerd kwamen we om 5 uur ’s middags weer aan bij onze thuishaven. Ik kon die dag geen stap meer zetten en heb liters Arizona gedronken om weer enigszins bij te komen. De volgende keer kies ik toch echt voor jeu de boules.  

Liefs, 
Bente