Lees meer…

Breng jij ook altijd zoveel tijd door op je telefoon? Je zou het voor de grap eens bij moeten houden. Tijdens school, in de bus, op de fiets (ja echt), tijdens het uitlaten van je hond en misschien ben jij ook wel diegene die in de bioscoop zelfs niet zonder kan (waar ik een mega grote hekel aan he, dus stop daarmee). Ik durf zelfs te wedden dat je telefoon het eerst en het laatste ding is dat je ziet op een dag. Zonder het te beseffen verdoen we een heel hoop van onze tijd aan sociale media.

En als we niet bezig zijn met onze telefoon, is er altijd wel een laptop die aanstaan, of een tablet. We zijn altijd, overal bereikbaar. 24 uur op een dag. En dat kan gewoon niet gezond zijn. We are digital junkies. En daarom vroeg ik me af hoe het dan zou zijn om voor één dag mijn telefoon uit te zetten. Hoe zou het zijn om niet constant te kunnen appen, om niet iedere minuut van de dag op de hoogte te zijn van het laatste nieuws, en die lekkere hamburger niet te kunnen fotograferen voor Instagram. Hoe ziet zo’n dag zonder telefoon eruit?

Ik zou overal te laat komen. Ik zou zelf niet eens aankomen op de plaats van bestemming. Mijn telefoon is meteen mijn navigatie, mijn landkaart, mijn reisgezelschap die alles weet over de routes die het snelst zijn. Wanneer ik op een plek moet zijn waarvan ik nog nooit gehoord heb, haal ik standaard mijn telefoon uit mijn zak. Dat ding regelt het wel voor mij, ik volg braaf. Helaas moet ik het op een dag zonder telefoon, ook zonder reisgids doen. Ik heb op dat moment niemand om te volgen en moet zelf de leiding nemen. En geloof me, dat is geen verstandig idee.

Geen foto’s kunnen maken van mijn ontiegelijk lekkere ontbijt, niet weten wat mijn vrienden uitspoken, onwetend zijn van wat er op de wereld gebeurd, wat een leegte opeens! Als ik al deze social media uitschakel, wed ik dat ik zo’n twee uur op een dag over heb om andere leuke dingen te doen. Dat klinkt behoorlijk verleidelijk. De uren die je gebruikt voor het delen van jou gebeurtenissen met je vrienden, kun je ook gebruiken voor het werkelijk samen zijn met deze vrienden. Gek eigenlijk dat we zo verslaafd zijn aan al die apps als Facebook, Instagram en Twitter. Het voelt alsof je constant verbonden bent, maar eigenlijk is het op die manier maar eenzaam. 

Wél een heel groot voordeel: niet constant gebeld kunnen worden door mijn moeder. Ja echt waar, dat is voor mij een pluspunt. Lieve mama belt mij zo’n zes keer per dag. Als ik niet opneem probeert ze het heel koppig na een minuut weer, totdat ik uiteindelijk opneem. Wanneer ik heel eigenwijs mijn telefoon uit heb gezet, zal zij me gaan stalken met whatsappjes, die eerst nog lief zijn, maar daarna worden ze verwijtend. ‘Waarom neem je niet op?’ ‘Wat ben je aan het doen dat belangrijker is?’ ‘Hou je nog wel van me?’ Waarop ik me schuldig ga voelen en uiteindelijk toch maar besluit om terug te bellen…

Oké, zo’n telefoon shut down heeft dus verschillende kanten. Het kan heel bevrijdend zijn en je hebt meer tijd voor dingen die er echt toe doen, zoals je vrienden. Maar zonder je beste maatje voel je je al snel leeg, je mist iets. Wie vertelt jou nu zo snel mogelijk hoe laat en vanaf welk spoor jouw trein vertrekt naar die ene onbekende locatie? Wie zorgt er nu voor dat jij makkelijk dingen kan bespreken zonder daar helemaal voor te hoeven bellen? Wie is nu jou handlanger bij het stalken van die ene leuke jongen via Facebook?

Kortom, leuk om te proberen voor een dagje, maar ik hou toch liever mijn telefoon heel dicht bij me.