Wat als de verveling toeslaat?

Tot nu toe ging het me behoorlijk goed af. Ik had het druk met school, druk op mijn werk, druk met alles. En als ik het niet druk had, dan moest ik wel schoonmaken, of ging ik mijn nieuwe woonplaats verkennen. Maar deze week moest ik er toch echt aan geloven.
 

Na een lange dag school (die dagen moeten by the way echt verboden worden), was er geen huiswerk meer over, was de afwas al gedaan en was het te donker en te gevaarlijk (ik ben nogal bang aangelegd) om naar buiten te gaan. En wat gebeurt er dan? Juist, de verveling slaat toe. En zie dan maar eens iets te vinden om een eenzame avond in Amsterdam op te vullen…

‘Waarom ga je niet iets aan school doen?’ Ik hoor het mijn moeder al zeggen, ook al zit ze zo’n 100 kilometer verderop. Mama’s oplossing op verveling is standaard hetzelfde: school. En als ze het niet over school heeft, begint ze wel over schoonmaken. ‘Je kamer is een varkensstal, begin daar maar eens aan.’ Op dit moment, had ik dat heel graag gedaan. Helaas heb ik mijn appartement al zo’n drie keer gestofzuigd, heb ik het fornuis gepoetst, en is de vaat al gedaan. Crap…

Tv kijken. Een bezigheid die me totaal niet meer bezighoudt. De tijd dat er nog leuke programma’s op tv te zien waren, met een hoger niveau dan Sterren Springen, kan ik me niet meer heugen. En bovendien wordt deze activiteit voor mij lichamelijk net wat te heftig. Want die ene hoek in de kamer die gereserveerd is voor mijn droombank is nog steeds leeg. Een houten kont, inclusief verbrijzeld stuitje, is daarvan het resultaat. Zitten op een houten vloer voor langer dan een uur kan ik je absoluut niet aanraden.

Ik kan nog honderden dingen opnoemen die ik toch meteen weer afwijs, want eigenlijk ben ik op zo’n moment voor niks in de mood. Maar omdat ik toch iets moet doen tijdens dat vervelen, ben ik maar gaan filosoferen.

Al snel kon ik concluderen dat vervelen niets te maken heeft met: ik-heb-niks-te-doen, maar dat het vooral gaat om: Ik-wil-niks-doen. Ik kan wel tv kijken, aan school werken, boeken lezen of beginnen aan een nieuw boek, maar ik heb er totaal geen zin in. En daar kun je niks aan veranderen.

Dus ik stopte met bedenken wat ik dan misschien wel zou willen doen. Ik accepteerde het en nam mijn rust, met mijn benen omhoog op de bank. Misschien is verveling wel je lichaam die schreeuwt dat je even helemaal niks moet doen. Ik heb nergens zin in, dus ik doe ook niks. Zo simpel is dat.