Grrrrrrrrr

Ik heb een hekel aan een slecht humeur, maar ik heb een nog grotere hekel aan dingen die mijn slechte humeur veroorzaken. Ik noem ze moodkillers.

Jeweetwel, van die dingen die ervoor kunnen zorgen dat je spontaan chagrijnig wordt en waardoor je het liefst zo snel mogelijk een fort wil maken van heel veel kussens en dekens om je de hele dag niet meer te laten zien.

Mijn rijtje met deze moodkillers lijkt zich met de dag uit te bereiden: 

Gisteren mocht ik samen met mijn vriend één hele minuut lang bekijken hoe een dikke bewaker op televisie een vette hamburger at terwijl hij tussendoor een diep gesprek aan het voeren was. Hierbij zag je zijn eten rondtollen in zijn mond en hier en daar vielen wat druppeltjes speeksel op de tafel voor hem. Waarom, programmamakers, waarom?! Niets ergers dan eetscènes. 
Dankzij deze ene minuut veranderde ik in een agressief geval terwijl mijn vriend me tot bedaren moest roepen. Dit liep bijna uit tot een ruzie. Bedankt hè, televisie. Bedankt. 

Honger. Honger is mijn allergrootste vijand op het gebied van een goed humeur. Thuis komen en een lege tafel zien terwijl je rekende op een opgedekte tafel met een dampend bord eten erop? Killing. Dankzij mijn lieve moeder hoefde ik dit bijna nooit mee te maken (thank God). Maar nu ik op mezelf woon word ik standaard verwelkomd door een lege (en rommelige) tafel met een lege koelkast. Ouch…

Wegrijdende trams/metro’s/treinen zonder dat jij erin zit. Heb ik net dat hele pokken eind gerend met 3 tassen en een rolkoffer die tegen de stenen aan beukt bij iedere stap die ik zet, rijdt de trein zonder pardon weg. Alsof het niks is. Sta ik dan, als een hijgende hond met een groot tekort aan adem en een chagrijnig humeur.

Schapen. En dan heb ik het niet over de lieve woldragende schepsels die grazen in de wei, maar ik heb het over de menselijke soort. Je weet wel, die personen die midden op de weg opeens stilstaan of zo langzaam en breed mogelijk lopen als mogelijk is. En als je het dan zat bent om erachter te lopen en een poging doet om erlangs te gaan, dan gaan zij plotseling ook een stapje naar links. Conclusie: Je kunt er met geen mogelijkheid door en bent instant chagrijnig.

Wat zijn jullie ergste moodkillers? 

Tot volgende week! 

Liefs, 
Bente