Voor het eerst alleen slapen

Ik woon nu al een tijdje op mezelf en dat gaat prima. Het koken heb ik inmiddels onder de knie gekregen, aan het urenlange schoonmaken ben ik gewend geraakt en boodschappen doen hoort bij mijn dagelijkse routine.

Er zijn ook dingen die ik nooit onder de knie ga krijgen. Mijn koelkast netjes bijhouden is daar bijvoorbeeld één ding van. Het zal me niet verbazen als er nu zo’n drie weken lang een verschrompelde lente-ui ligt weg te kwijnen. Daar maak ik me gewoon totaal niet druk om. Waar ik me wel druk om maak is hoe ik heelhuids door de nacht kom. Want alleen slapen, dat is niet mijn favoriete bezigheid.

Omdat ik vanaf 6 juni vakantie heb slaap ik al drie weken in mijn ouderlijk huis. En aangezien dat huis nogal overbevolkt is, heb ik nergens meer last van gehad. Maar ik wist dat de dag, of zeg maar de nacht, snel weer zou komen. Ergens deze vakantie zou ik alleen moeten slapen. En die nacht kwam verdomd snel. Mijn ouders waren op vakantie, mijn zus vertrok die nacht met een vriendin en mijn vriend bracht de meiden naar Schiphol. Het was tijd om de nacht te trotseren.

Met mijn knuffel onder mijn arm (die ik natuurlijk alleen gebruik in dit soort situaties) hoopte ik snel genoeg de slaap te vatten. Maar natuurlijk zat dat er voor mij niet in, omdat ik alleen maar nadacht over inbrekers bij de voordeur, in de huiskamer, op de gang en onder mijn bed. Dat er bij mijn buren een paar weken terug was ingebroken hielp ook bepaald niet mee. Toch had ik het geluk één uur later in slaap te vallen. Thank God!

Maar die God bedankte ik al snel niet meer. Eén uur later werd ik net zo makkelijk weer wakker en dit keer zou het langer duren voor ik in slaap zou vallen. Niet alleen had ik een verschrikkelijke nachtmerrie over inbrekers in huis, ook moest ik er opnieuw non-stop aan denken. Uiteindelijk kon ik er niet meer tegen en ben ik heel stoer uit bed gestapt. Ik wist namelijk dat ik pas weer zou slapen vóór ik het hele huis had geïnspecteerd.

En zo ben ik in slechts mijn pyjamabroekje (het was die nacht veel te warm voor kleren) naar beneden gerend, als een stoere ridder zonder zijn harnas op een missie. Die missie werd al snel geschrapt toen ik concludeerde dat het buitenlicht aan was. De nobele ridder in mij plaste bijna in zijn pyjamabroekje van angst en al snel bevond ik me weer in mijn veilige bed. Slaap is er die nacht niet meer van gekomen. Met als gevolg dat ik de volgende dag als een zombie op mijn werk stond. Ik slaap voorlopig niet meer alleen.

P.S.: van inbrekers was de hele nacht geen sprake.