Hoe bevalt het haar?

Het nieuwe schooljaar is voor velen van jullie weer begonnen, en zo ook voor mij. Jullie weten dat ik voor mijn studie al een jaar in Amsterdam woon, maar het wordt hoog tijd dat ik jullie daar een update over geef… 

Vanaf 1 september woon ik namelijk samen met mijn vriend. Ja, echt waar. Ik ben pas net 20 en deel nu al mijn kleine huisje met een persoon van het andere geslacht. En geloof me, dat brengt af en toe wat moeilijkheden met zich mee. Want zeg nou zelf, de man en de vrouw zijn niet altijd een goede combinatie.

Sinds mijn vriend zijn intrede heeft gedaan in mijn nederige stulpje, treed ik op als een dictator. Ik kan het gewoon niet laten. Zijn kleren moeten precies op die ene plank liggen, hij mag niet te hard lopen met zijn platvoeten (zielig voor de onderburen) en o wee als hij naar de wc gaat met de deur open. Meneer kan dit helaas van mij niet echt waarderen. Stiekem best begrijpelijk..

Maar eigenlijk is het niet zo gek dat ik af en toe als een ware dictator optreed. Mijn vriend heeft er namelijk een handje van om overal een rommeltje van te maken. Zo kwam ik op een dag thuis uit school en was het werkelijk waar een zwijnenstal. Zijn shirt hing over de bank, zijn sokken lagen op tafel, zijn onderbroek lag onder de stoel en zijn schoenen stonden voor de televisie. Oh, en van een bed opmaken heeft hij kennelijk ook nog nooit gehoord. En zo heb ik er na het koken, de boodschappen doen én huiswerk maken nog een taak bij: de rommel van mijn vriend opruimen.

Gelukkig heb ik nog altijd mijn favoriete programma’s op de televisie waar mijn vriend hard voor wegrent. Op maandagavond scheiden standaard onze wegen, wanneer het tijd is voor Holland’s Next Top Model. Ik zit er vanaf kwart over 9 al startklaar, terwijl mijn vriend naar de sportschool vlucht. Dit is dan ook mijn succesvolle tactiek om meneer uit huis te krijgen: gewoon een herhaling opzetten van een vrouwenprogramma.

Samen met elkaar slapen schijnt hartstikke leuk te zijn, maar ik ben er op dit moment iets minder weg van. Ieder avond klaarwakker liggen, omdat je vriend heel hard aan de dekens trekt en geen enkele seconde stil kan liggen is niet echt ideaal. Dat ik daar heel gefrustreerd van raak en er flink van ga zuchten, vindt hij dan weer wat minder…

Maar ondanks deze kleine dingetjes vind ik het heerlijk om iemand bij me te hebben. Nu zit ik niet meer alleen aan tafel tijdens het avondeten, en heb ik eindelijk iemand om tegen aan te praten als het even tegenzit. Best fijn, want ik begon me al zorgen te maken over het feit dat ik steeds meer in mezelf ging praten. Zo zie je maar, met een beetje moeite kunnen de man en de vrouw toch best goed samenleven. Meestal dan…

Tot volgende week! 

Liefs, 
Bente