O jee…

Remember dat ik jullie vorige week tips gaf voor vliegangst? Ik had al vijf weken voor mijn vlucht slapeloze nachten, hartkloppingen en paniekaanvallen, dus ik kon ze zelf ook best goed gebruiken. Dacht ik. 

Jep, ik had ze achteraf helemaal niet nodig. De vliegreis verliep namelijk op rolletjes. Het was de toestand vóór de vlucht die me flinke nachtmerries bezorgde. Laten we zeggen dat ik blij mag zijn dat ik deze blog vanuit het zonnige Barcelona schrijf, en niet vanuit het koude Nederland.

Mijn wekker hoorde om 06:00 uur af te gaan, maar om 06:15 uur zette ik 'm handmatig uit. Ik had de hele nacht niet geslapen van de spanning, en dat voor maar twee uurtjes vliegen. Mijn vader was zo lief om me met de auto naar Eindhoven te brengen, en toen ik eenmaal in de auto stapte was het de mist die me opviel. 'Is het niet gevaarlijk om te vliegen in de mist?' vroeg ik nog aan mijn vader. Als antwoord kreeg ik een harde lach. Ik was een watje.

Eenmaal aangekomen op het vliegveld was het tijd om afscheid te nemen van mijn persoonlijke chauffeur. Ik was zo bang voor de naderende vliegreis dat ik bijna om zijn been ging hangen als een klein kind. Ik wilde dit niet alleen doen! Voor een laatste keer verzekerde hij me dat alles goed zou komen. Na nog een potje tevergeefs dramatisch jengelen stond ik er helemaal alleen voor. Ik checkte in, ging door de bagagecheck en liep met vaste tred naar de gate.

Die vaste tred sloeg al snel om in een onzekere pas, toen mijn blik vestigde op het elektronische informatiebord. Alle vluchten waren vertraagd. Het was 09:00 uur, en de vluchten van 07:00 uur waren niet eens vertrokken. De mist hing nog steeds om Eindhoven heen, terwijl die allang weg had moeten zijn volgens het weerbericht. Huilende baby’s, jengelende kinderen en diep zuchtende volwassenen vulden de vertrekhallen. Het enige wat ik kon doen was wachten.

En wachten, wachten en nog eens wachten. Hoelang ik me al tussen het verschrikkelijke rumoer begaf wist ik niet. Twee uur? Drie uur? Oh no! Maar het kon nog veel erger. 'Wegens weersomstandigheden is de vlucht naar Barcelona geannuleerd. Wij danken u voor uw begrip,' schalde er uit de luidsprekers.

Wat? Ik bedoel, WAT?! Om mij heen steeg een nog luider rumoer op, maar ik was doodstil. Na drie weken wachten en verheugen, zou ik alsnog mijn vriend niet zien. Dat ik me ook niet op het zonnige strand zou begeven vond ik ook best erg. Huilen.

Die stomme vliegangst boeide me niet meer, ik wilde in dat stomme vliegtuig naar Barcelona zitten! Gelukkig werden mijn gebeden gehoord.

Vanwege de mist kon mijn vliegtuig niet landen in Eindhoven, en dus stond hij in Duitsland. Conclusie? Alle passagiers werden met hun bagage in een viertal bussen gezet en over de grens gestuurd. Terwijl ik eigenlijk allang in het zonnige Barcelona had moeten zitten, was ik nu op weg naar een onbekend vliegtuig in Duitsland.

Eenmaal daar aangekomen kwam ik erachter dat mijn vliegtuig al bijna vertrok. Als een bezetene checkte ik mijn bagage weer in. Opnieuw moest ik mijn flesje water weggooien bij de bagagecheck en op de last call rende ik met nog een paar andere passagiers mijn vliegtuig tegemoet. Voor ik het wist zat ik in mijn stoel en begaf ik me in de lucht. En ik was zo blij als een kind dat ik toch nog zou arriveren, dat die vliegangst niet eens in me op kwam. Dat is nog eens goede afleiding