Read more!

Zoals ik volgens mij al honderd keer heb verteld (jep, ik kan er maar niet over ophouden en het spijt me zeer) woon ik sinds half november in Amsterdam. En de effecten die dat op me hebben zijn nog steeds niet uitgewerkt.

Amsterdam en Tilburg liggen beiden in Nederland, hoezo verschil?!  

Dat was de gedachte die ik vóór mijn intrek in deze superstad had. Maar geloof me, die gedachte is vrijwel meteen verdwenen als sneeuw voor de zon. Amsterdam en Tilburg zijn wel degelijk verschillend. Én hoe!

 

 

Dure auto = BN'er

Mijn ogen zijn net radars wanneer ik op straat loop. Iedere auto die de hoek om komt scheuren spot ik meteen. En wanneer de auto er maar enigszins duur uitziet gaan mijn alarmbellen af. Want een dure auto gaat vaak gepaard met iemand die veel geld verdient. En iemand die veel geld verdient in Amsterdam, kan zo maar een bekende Nederlander zijn. Mijn radar-ogen én die theorie hebben zeker geholpen. Want mijn lijstje bekende Nederlanders wordt langer en langer. Nu moet ik alleen nog de guts hebben om ze aan te spreken.

Zebrapad = Geen zebrapad

Zebrapaden bestaan hier niet. Nouja, ze bestaan wel, maar iedereen doet alsof ze niet bestaan (poor things). Iedere oversteek voelt voor mij als een belangrijke missie. Iedere keer wanneer ik op het punt sta over te steken, kijk ik zo'n 6 keer naar links en zo'n 6 keer naar rechts, voordat ik eindelijk durf te lopen. En wanneer er daadwerkelijk iemand stopt om míj over te laten steken, sta ik zo perplex dat hij zijn geduld verliest en alsnog doorrijdt. Na iedere oversteek ben ik dolblij dat ik nog leef.

Fietsers = Danger

Ik mag dan bang zijn dat ik ooit wordt overreden op zo'n onzichtbaar zebrapad, fietsers zijn dat abslouut niet. Zij denken dat ze onoverwinnelijk zijn, onverwoestbaar. En dat maakt ze behoorlijk eng. Zo heb ik al meerdere keren de schrik van mijn leven gehad wanneer er op de stoep een fietser veel te hard de hoek om kwam scheuren en me op een haar miste. Maar die fietser geeft geen kik, zegt geen sorry. Scheurt gewoon de volgende hoek alweer om. Hij zal wel gewend zijn om dagelijks nietvermoedende mensen bijna omver te rijden.

Zingen = HIP

Iedereen zingt wel eens op zijn allerhardst, schaamteloos. Ook ik schaam me niet om dat toe te geven. Maar ik doe het tenminste nog op een passende plek, zoals onder de douche. Voor Amsterdammers gaat het verder dan de douche. Voor hen is alles een passende plek. Zo heb ik meerdere keren fietsers voorbij zien scheuren die het geluid van de auto's met hun eigen engelenzang overstemde. En ik kijk al helemaal niet meer raar op van jongens die superhard meerappen met hun favoriete gangstermuziek, inclusief handgebaren.

Kom maar op!

Een saaie stad als Tilburg (sorry mensen) heeft zulke dingen niet te bieden. En hoewel ze af ent oe heel gevaarlijk zijn, vind ik het heerlijk. Die cultuurschock van mij is nu wel voorbij en voor mij kan het niet gek genoeg meer. Kom maar op met die rariteiten!