Het oord van de ouden…

In mijn vorige blog vertelde ik jullie over mijn toekomstige tripje naar Duitsland. Op naar het avontuur! Nu ben ik weer een weekje terug. Hoewel we onze portie avontuur hebben gehad, werden we vooral ondergedompeld in de grijze, kromlopende massa van oude mensen. In ons dorpje in Sauerland kon je er niet omheen. They where everywhere…

Bij binnenkomst in ons hotel was het al meteen duidelijk. Alles dat maar een beetje omhoog ging had een bijbehorende lift, de douche had standaard een douchestang en er kon niet genoeg koffie en thee te krijgen zijn. O, en wij waren natuurlijk de enige gasten die jonger dan 50 waren. Dat ging leuk worden.

Of ik tijdens het WK nu thuis blijf of naar het buitenland ga, volgens mijn vriend moeten alle wedstrijden overal gevolgd worden. En zo dus ook in het oord van de ouden. We verbaasden ons over het feit dat er een Holland-café in het dorp te vinden was. Hier werden alle wedstrijden uitgezonden en kon je lekker je eigen taaltje spreken. Aangezien mijn Duits belabberd is en ik niet verder kom dan ‘danke’ en ‘danke schön’, was ik daar heel blij mee. Ik had er alleen even niet aan gedacht dat heel de tent vol zou zitten met 70-plussers. In plaats van de Nederlandse taal werd er vooral gesproken in de taal van de neus ophalen, de keel schrapen en nog flink wat gerochel. Je kunt je wel voorstellen dat je concentreren op de wedstrijd een hele opgave was.

We maakten lange fietstochten door de bergen, dus lekker eten om al die verbrande calorieën te compenseren was altijd welkom. Tijdens onze eerste wandeling naar de supermarkt stond ik toch even perplex. Net als in Nederland hadden ze simpele kassa’s, een grote afdeling groente en fruit en genoeg eten en drinken om 3 jaar te kunnen overleven. Het enige grote verschil waren de winkelwagentjes. Want jawel, deze ijzeren hulpmaatjes beschikten over een handigheidje die je in Nederland nooit zou vinden. Op de stang waar je het wagentje aan vasthield zat een mega groot vergrootglas. Dat was kennelijk heel normaal in Winterberg…

Ondergedompeld worden in die grijze massa is eigenlijk helemaal niet zo erg. Ik ken geen aardigere mensen dan de 70-plussers, het was altijd heerlijk stil op straat en niemand keek je aan als je in je pyjamabroek en sloffen over straat liep. Dat in combinatie met het avontuur dat we die week hebben opgezocht, maakte het een perfecte vakantie. You go Winterberg!