Lees meer!

De straten zijn oranje gekleurd, de borrelhapjes vliegen de kassaband over, voetbalshirts dragen in het openbaar is helemaal hot en het hele internet staat vol met voetbalnieuws. Jawel, het wereldkampioenschap voetballen is weer begonnen. Voor de meeste Nederlanders een supergezellige gebeurtenis. Lekker samen voetbal kijken, meedoen aan de grootste poules en genieten van het Nederlandse voetbal. En begrijp me niet verkeerd, ik kijk ook ontzettend uit naar dit toernooi. Alleen voor mij is het niet alleen maar borrelhapjes en gezelligheid. 'Ieder voordeel heb zijn nadeel.'

Een heel groot nadeel daarvan is het feit dat mijn vriend bijna letterlijk aan de televisie geplakt zit. Bijna iedere wedstrijd wordt gevolgd, wat inhoud dat ik zowat iedere avond verplicht ben om naar het televisiescherm te kijken. Niks uiteten, lekker naar de stad of gewoon een leuke film kijken. No way, voetbal gaat voor! Thank god voor de stapels boeken die ik nog graag wilde lezen.

En waar voetbal is, is een poule. Tijdens het EK en WK wordt er standaard een voetbalpoule aangemaakt door mijn vader. Iedere deelnemer zet €10 in. Degene die wint krijgt de hele pot. Dat betekent in ons geval dus €120 voor de winnaar. Wat zit je dan te zeuren? Ik hoor het jullie al denken. Nou, dat zal ik je vertellen. Ik ben altijd de verliezer. Hoe hard ik ook nadenk over de eindstanden van alle voetbalwedstrijden, ik zit er altijd naast. Gok ik op 2-1, wordt het in de laatste minuut 3-1. Denk ik dat het 4-0 wordt, blijft het 0-0. Het is me gewoon niet gegund. Doei €10 euro, tot nooit meer ziens.

En dan heb ik het niet eens gehad over de hartverzakkingen wanneer Nederland moet spelen. Vanaf het moment dat het signaal klinkt en de wedstrijd start heb ik zo’n drie hartaanvallen per minuut. Een bal die te dicht bij de goal komt, een flinke overtreding die er pijnlijk uitziet of een beruchte penalty. Ik krijg er de zenuwen van. Aan het eind van de wedstrijd ben ik zo kapot van alle mini heartattacks dat ik regelrecht mijn bed induik.

En dan hebben we ook mijn overenthousiaste vader nog, die net als mijn vriend geen wedstrijd wil missen. Het enige verschil tussen die twee is dat mijn vader zijn blijdschap of woede om een gemiste goal net wat duidelijker laat merken. Op iedere overtreding, goal, gele kaart of vrije trap heeft mijn vader een reactie. Ik hoef het voetbal niet eens te kijken om te weten wat de eindstand is. Zelfs als ik twee verdiepingen hoger zit hoor ik aan de schreeuw van mijn vader wie er gescoord heeft. Dan kun jij je wel voorstellen hoe het er aan toe ging tijdens de wedstrijd Nederland – Spanje.

Ondanks al deze kleine nadelen die aan het WK kleven, vind ik het een hele gezellige periode. Het hele volk komt samen om het geliefde Nederlandse elftal te steunen en iedereen is even goede vrienden. Het lijkt wel Kerstmis!