Lees meer!

We mochten al niet zeuren over de winter. Geen enkel sneeuwvlokje is gevallen en awkward valpartijen door gladde wegen zijn ons ook bespaard. En zo te zien gunt god of wie daarboven ook heerst ons ook een heerlijke zomer. We mochten vorig weekend en deze week namelijk genieten van behoorlijk warme dagen! Tijd voor de bikini’s, cocktails, zonnebrand en heel veel fun. Alhoewel, dat geldt niet voor iedereen. Zo heeft een collegaatje van me een hekel aan de zon. Ja echt waar, die mensen bestaan. Wanneer de zon schijnt blijft ze het liefst binnen, ze moet er niks van hebben. Vreemd vond ik dat, hoe kun je nou niet van dat lekkere weer houden? Maar na dit weekend vind ik dat niet meer zo vreemd. Ik wil geen pretbederver zijn, maar in sommige situaties is die zon inderdaad niet zo leuk. 

Laat ik maar meteen beginnen met mijn grootste ergernis. Ik ben mega verslaafd aan series en ben op dit moment bezig met The Vampire Diaries. Ik had het meesterlijke plan om de vampiertjes eens van de buitenlucht te laten genieten en besloot mijn serie lekker in het zonnetje te kijken. Na één minuut kwam ik er al achter dat dit niet zo succes zou worden. Vampiers Stefan en Damon waren er niet zo van gediend en besloten zich niet te laten zien. In welke houding ik mezelf ook draaide, ik zag geen steek door die felle zon. Kwam er nog eens bij dat de IPad gloeiendheet werd in mijn handen. Geen aanrader.

Ik besloot uit verveling om een blokje te gaan rennen. Dat rennen werd uiteindelijk een kleine wandeling met heel wat gepuf. Jezus wat was die zon heet! Ik keek hardlopers en wielrenners aan alsof ze bovennatuurlijke krachten hadden. Hoe kun je überhaupt ook maar een beetje actief zijn met die hitte? Ik had dringend behoefte aan verkoeling en een bank om op te zitten, binnen.

En dan die beestjes, al die vieze beestjes. Je hoeft maar één zoet drankje te hebben en er zit een hele dierentuin achter je aan. Vogels die over je hand poepen (ja echt), vliegen die rondjes boven je hoofd cirkelen en vieze kevers die in je smoothie willen baden. Je kunt dus vast wel raden hoe het afliep toen ik met een zoet yoghurtijsje naar buiten liep, niet goed.

Oh, en had ik het al over mijn huid gehad? Die wordt namelijk zo rood als een kreeft. Ik ben niet gezegend met een huid die mooi bruint. Het is of melkflesachtig wit, of zo rood als een stoplicht, er zit niets tussenin. 

Aan het eind van een weekend vol met vieze beestjes en een verbrande huid, zonder series en iets van activiteit dacht ik terug aan mijn collega. Mijn zon hatende collega. En voor het eerst sinds jaren geef ik haar gelijk. Ik haatte de zon.