Merel wil toch wel eens zien of hij echt zo eng is als ze zeggen….

‘Neee joh’, verzekerde mijn twee vriendinnen me nog, ‘hij is helemaal niet eng!’ ‘Weet je het zeker?’, vroeg ik nog, ‘ook voor mensen zoals ik?’ Voor een second-opinion en een extra check vroeg ik het nog even op Twitter:
“pizza naar binnen gewerkt, nu Black Swan kijken. Is die eng? #durftevragen”

Het duurde niet lang of ik kreeg twee ontkennende antwoorden. Waarvan eentje nog wel waarschuwde voor enkele ‘ranzige stukjes’, maar daar moest ik dan maar gewoon even niet kijken. Nou goed dan, ik liet me overhalen, en zo gezegd, zo gedaan. Na de pizza en een waterijsje, een tweede glas cola en het laatste smsje dat nog verzonden moest worden (voor de aller-allerlaatste check werd mijn vriendje ook nog even geraadpleegd, maar die kon ons ook niet verder helpen), kon ik er echt niet meer omheen. Een dansende ballerina opende de eerste scène, de film begon.

Oké, ik geef toe, ik ben een van de grootste schijterds die er op aarde rondlopen, en ik doe het al in mijn broek bij het einde van Harry Potter 3, maar ik kan er echt niks anders van maken: ik vond de film eng. Om de paar minuten zat ik wel omgedraaid op de bank met vingers in mijn oren en mijn ogen stijf toegeknepen, om vervolgens om de 10 seconden te roepen ‘is het al voorbij?!’, tot grote hilariteit van mijn mede-bankgenoten. Als ik dan eindelijk mijn moed weer verzameld had en poogde de film verder te volgen kwam er plotsklaps een enge hallucinatie of bebloede vinger voorbij. Gooi er een dreigend muziekje bij en ik zit nog voor de tweede noot weer in mijn veilige ‘ik-hoor-en-zie-niks’-positie.

Achja. Ik heb me erbij neergelegd, en geaccepteerd dat ik een mietje ben.
Alleen… Ben ik nou echt zo’n uitzondering, of zijn er meer mensen die zich hierin herkennen?

Liefs,
Merel

Foto: Bron