Sprookjes bestaan… of niet? Blogger Frankee vertelt hoe hij erover denkt.

Hoe jong of oud je ook bent, we kennen ze allemaal. Voor het slapen gaan, kregen we ze te horen: de sprookjes van Grimm en Disney. Vroeger hadden we Sneeuwwitje, Doornroosje en Assepoester. Ze gingen allemaal over meiden die een man wilden hebben en/of gered moesten worden door een man. Daarna kwam De Kleine Zeemeermin, Aladdin en Pocahontas. Ook in deze sprookjes moest de vrouw gered worden door de man.

 
Door deze fairytales kregen wij het idee dat wij ook ooit op een dag onze prins op het witte paard zouden tegenkomen. Erg gevaarlijk natuurlijk. Want witte paarden zijn schaars en prinsen al helemaal. En als het een prins is die eruit ziet als Willem Alexander, laten we 'm meestal ook staan, hoe mooi zijn paard of paleis ook is. De realiteit is meestal dat niemand ons komt redden. Onze prins op het witte paard komt meestal niet opdagen of hij valt van zijn paard af en gaat er vandoor met een trol. 
 
Als kleine jongen beschouwde ik de sprookjes van Disney en de gebroeders Grimm als mijn eigen bijbel. Ik geloofde dat sprookjes bestonden. Jaren later weet ik nu dat 'ze leefden nog lang en gelukkig…' eigenlijk een sprookje op zich is. Want elke keer als ik dacht dat ik op dat punt was beland, kwamen er genoeg obstakels waardoor 'ze leefden nog lang en gelukkig' als snel 'ze leefden apart en verbitterd van elkaar' werd.  
 
Mensen die mij goed kennen, weten dat mijn favoriete sprookje Alice In Wonderland is. Omdat Alice een van de weinige Disney prinsessen is die geen man nodig had om gered te worden. Het enige wat ze moest doen was wakker worden. That's it! Ze heeft geen goedkeuring nodig van een man of iemand die keuzes voor haar maakt. Ze doet het allemaal zelf. Talk about an independent woman! 
 
Hoe leuk en romantisch sprookjes ook zijn, de geschiedenis blijft zich herhalen. Eens in de zoveel tijd komt er weer een film van Disney uit waarin de Disney prinses het 'Alice Syndroom' heeft en geen man nodig heeft. Zoals Merida in Brave. Maar over het algemeen blijft Disney ons prinsessen geven die niet zonder een man kunnen. Het zijn steeds meiden van wie hun leven niet compleet is zonder de liefde van hun leven. 
 
Generatie na generatie worden we gebrainwasht door Disney. En we accepteren het allemaal. Sterker nog, we zijn er dol op en we doen allemaal mee. We creëren allemaal weleens een sprookje in ons hoofd. We bedenken romantische scenario's waarin we zelf de hoofdrol spelen. We beelden onszelf in hoe hij eruit ziet, hoe hij ruikt, hoe hij spreekt en wat hij doet. 
 
Eigenlijk zouden we allemaal, net als Alice, wakker moeten worden. Want we hoeven niet gered te worden. We hebben niet iemand anders nodig om ons goed te laten voelen over onszelf. En trouwens, mannen zijn toch net als kauwgom; na een paar keer kauwen is de smaak er vanaf.
 
 
 
Fotografie: TheFashionTourist.com