It’s the most awfull time of the year!

Het wordt eerder donker. De kou begint nu vervelend te worden. Sinterklaas heeft het land verlaten. De kerstbomen komen tevoorschijn en we pakken die extra dekens weer uit de kast. Ja, het is weer eens zover. De winter is er. IRRITANT!

 

Ik ben niet gemaakt voor dit weer. Ik geef de schuld aan al het internationale bloed dat ik in mij heb stromen. Want zodra de temperatuur richting de 0 komt, gaat mijn energielevel ook richting de 0.

 

Genoeg mensen om mij heen die blij zijn dat de wintertijd is aangebroken. Ze hebben het over glühwein, nieuwe winterjassen shoppen en gezellig met z’n allen schaatsen. Mijn vrienden proberen me rond deze tijd over te halen om op wintersport te gaan. Hell no. De enige sport die ik wil doen, is er een waarbij ik een t-shirt kan dragen en waar ik geen sneeuw hoef te zien.

 

Ik heb een keer geprobeerd om te skiën. Niks voor mij. Ook de combi van mij op schaatsen loopt uit op een fiasco. Sleeën vond ik leuk als kind, maar nu word ik al moe als ik denk aan het heen en weer lopen door de sneeuw om van een heuveltje af te glijden. 

 

Over sneeuw gesproken: hoe mooi het er ook uitziet, ik vind het niks. Het is natuurlijk prachtig om te zien dat de wereld na 1 avondje sneeuwen al helemaal wit kleurt. Totdat je zelf naar buiten moet. Sneeuw wordt smurrie. Smurrie verpest mijn schoenen en aangezien snowboots mij niet staan en ik daar ook niet dood in gevonden wil worden, zijn mijn schoenen altijd verpest door de sneeuw. Net als mijn humeur. Ik moet mezelf elk jaar weer mentaal voorbereiden op de winter.

 

Mensen die intens kunnen genieten van de winter en de feestdagen vind ik ergens een beetje irritant. ‘Het is zo gezellig en knus om lekker binnen te zitten met z’n allen’, krijg ik meestal als weerwoord als ik weer eens begin te mekkeren over het koude weer. Ja, het is knus om met zijn allen binnen te zitten, maar is er een andere optie dan? Je gaat niet met je vrienden in het park zitten als het -5 graden is.

 

In het nieuws wordt er steeds gesproken over code rood, code oranje en dat we een heftige winterperiode tegemoet gaan. De dag dat er code rood werd afgegeven, wilde ik vanuit werk het liefst meteen onder de dekens kruipen. Een van mijn poezen besloot om juist die dag mijn dekbed onder te plassen.

 

Na veel gedoe had ik eindelijk een ander dekbed geregeld. Een zomerdekbed, met andere woorden: koud. Nadat ik mezelf met mijn dunne dekbed had geïnstalleerd in bed, zag ik op TV alleen maar kerstfilms, kerstreclames en kerstliedjes. Ik besloot toen om maar gewoon te accepteren dat de winter was begonnen. Ik kan er toch niks aan doen… en toen ging mijn kachel kapot. CODE ROOD!

 

Frankee